piątek, 16 listopada 2018

Najmniejsza republika świata

Nauru – trzecie najmniejsze państwo na świecie. Najmniejsza republika świata. Kraj, który możesz objechać samochodem w 20 minut. Kraj, który najpierw był najbogatszy na świecie – a potem stał się pralnią brudnych pieniędzy.




czwartek, 15 listopada 2018

Dzieci ciągnęły Porsche z proboszczem

Całe zdarzenie miało miejsce na Malcie, małym wyspiarskim kraju nawet bardziej katolickim niż Podkarpacie. Nowy proboszcz poruszał się po ulicach Żebbuġa Porsche boxsterem S drugiej generacji. Duchowny zaangażował do tego grupę kilkudziesięciu dzieci, aby ciągnęły jego auto w procesji ulicami parafii- do tego w deszczu. Zupełnie jak za czasów niewolnictwa i faraonów. Sam zainteresowany oczywiście nie widział w swoim wybryku nic złego, jak na typowego xiędza przystało. Najbardziej przerażajaca była jednak ewidentna radość dorosłych parafian towarzyszących całemu temu wydarzeniu... 👎😟😡



środa, 14 listopada 2018

Afrykański ksiądz śpiewa hymn Polski



Ksiądz Izaak Antwi-Boasiako z Ghany, który w Polsce przyjął święcenia kapłańskie śpiewa specjalnie dla Polski i Polaków nasz hymn  Dziękujemy.

Izaak Antwi-Boasiako  świętuje Narodowe Święto Niepodległości.
Dla moich polskich znajomych i friends 
#likepolska #likePolska


Materiał filmowy dostępny tylko pod poniższym linkiem:
https://pl-pl.facebook.com/iantwiboasiako/videos/10205576599050764/

wtorek, 13 listopada 2018

Żonata zakonnica została świętą

W dzisiejszej części cyklu "Podstawy Mariawityzmu" postanowiliśmy odejść od chronologii prezentowanych zdarzeń, aby przedstawić postać siostry Arcykapłanki Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej, której wspomnienie obchodzimy dziś w Kościele Mariawickim. Każdy mariawita pamięta o Niej w szczególny sposób poprzez codzienne odmawianie aktu adoracyjnego: "Niech będzie uwielbiona Trójca Święta przez posługę i męczeństwo św. Michała i św. Izabeli".

https://pl.wikipedia.org/wiki/Maria_Izabela_Wi%C5%82ucka-Kowalska#/media/File:Izabela_Wi%C5%82ucka.jpg


Rzeczywiście siostra Arcykapłanka przeżyła wielkie męczeństwo duchowe. Zmarła 28 listopada 1946 (stąd dzisiejsze wspomnienie tej wielkiej postaci). Żyła tylko 56 lat. Jej męczeństwo było spowodowane przeżyciami wywołanymi dramatem rozłamu z 1935 roku, prześladowaniami wspólnoty felicjanowskiej i uwięzieniem arcybiskupa Michała w Rawiczu w 1936 roku. Owe wydarzenia zahartowały ją duchowo, ale bardzo nadwątliły jej delikatne zdrowie. Gdy w okresie okupacji przyszedł nadmiar cierpień, pokonywała je wysiłkiem ducha, ale to czyniło coraz większe spustoszenie w jej osłabionym organizmie. Na gorycz tych cierpień składały się: aresztowanie i 14-miesięczny pobyt w więzieniu w Płocku arcybiskupa Michała szykanowanego ciągłymi przesłuchaniami, długotrwałe bezskuteczne starania o jego uwolnienie, nieustanne przyjazdy różnych komisji niemieckich do Felicjanowa i zakaz prowadzenia działalności zastosowany do wspólnoty felicjanowskiej w odróżnieniu od mariawitów płockich, którym takiego zakazu nie wydano. Do tych udręk doszły jeszcze przeżycia w obozach w Działdowie i Pomiechówku, rozproszenie zgromadzeń zakonnych i w końcu cios jakim była wiadomość o śmierci arcybiskupa Michała w obozie w Dachau, który w tym czasie pisał o swym dobrym zdrowiu. Wszystkie te cierpienia oraz brzemię całkowitej odpowiedzialności przełożeńskiej za losy Kościoła - stały się powodem zarówno męczeństwa jej ducha, jak też przyczyną jej fizycznego wyniszczenia.

poniedziałek, 12 listopada 2018

Dżinizm- religia i nudyzm

Dżinizm to religia, która narodziła się w Indiach w VIII w. p.n.e. Jej nazwa wywodzi się od słowa dżina, czyli „zwycięzca”, i odnosi się do duszy, która pokonała swoich „wewnętrznych wrogów”, osiągając stan wyzwolenia. Za twórcę tej religii uważany jest Parśwa (Parśwanatha). Dżiniści uznają go za 24 tzw. tirthankarów („budowniczych mostów”, tzn. przygotowujących doktrynę).



niedziela, 11 listopada 2018

Konwersja na zaratusztrianizm

ZARATUSZTRIANIZM – KONWERSJA CZYLI SPÓR O NAWRÓCONYCH

Współcześni zaratusztrianie nie zgadzają się co do tego, czy osoby z zewnątrz mogą przechodzić na ich wiarę. Rozproszeni w małych społecznościach mniejszościowych w Persji, Indiach, Europie i Ameryce Północnej i bez hierarchii religijnej, zaratusztrianie kierują się głosami rad i ważnych kapłanów, których autorytet jest tylko lokalny. Nawet w obrębie społeczności dana osoba może zdecydować się nie akceptować decyzji rady lub dastura. Zaratusztriańskie społeczności i jednostki mają zatem różne poglądy na temat nawrócenia. Mają tendencję do skupiania się wokół dwóch ogólnych tendencji, reformistycznych i tradycjonalistycznych, ale nawet w tych grupach zmienność jest znaczna.

Gathy, jak również inne teksty Avestyjskie i Pahlavi, są cytowane przez obie strony, aby uzasadnić swoje stanowiska.

Perskie społeczności zaratusztrian nigdy wyraźnie nie sprzeciwiały się akceptacji nawróconych. Parsowie w XVIII wieku zasadniczo odmawiali akceptowania jako zaratusztrian osób innych niż dzieci rodziców Parsów. Ten rygor można przypisać presji struktury kastowej w Indiach, wzmocnionej rosnącym dobrobytem systemu opieki społecznej Parsów, co mogło by być zachętą do ubiegania się o przyjęcie do zaratusztriańskiej społeczności.

W Persji większość zaratusztrian żyła w skrajnym ubóstwie i cierpiała z powodu częstych prześladowań do początku XX wieku. Kwestia nawrócenia na zaratusztrianizm raczej nie wchodziła w rachubę z powodu restrykcji panującej wiary muzułmańskiej. Po zmianach konstytucyjnych, sytuacja perskich zaratusztrian stopniowo się poprawiała. Częściowo dzięki polityce Rezy Szacha, (na przykład, przyjmowanie zoroastryjskich nazw dla miesięcy), w latach trzydziestych nastąpiło przebudzenie zainteresowania przedislamską historią i religią. Od czasu rewolucji islamskiej zw 1978, perska zaratusztriańska społeczność ewidentnie stała się jeszcze bardziej ostrożna w przyjmowaniu nawróconych.

Przyczyny filozoficzne i religijne prezentowane są przez wykształconych zaratusztriańskich konserwatystów:

Konserwatyści twierdzą, że wszystkie wielkie religie są równie prawdziwe i że żadna wiara nie jest lepsza ani bardziej pożądana niż jakakolwiek inna. Wszystkie religie, które prowadzą do prawych i konstruktywnych działań, są inspirowane przez Boga i poprowadzą swoich dobrych wierzących do niebiańskiej nagrody. Dlatego nie ma powodu, aby przedkładać jedną religię nad drugą. Ci konserwatyści zalecają, aby poszukiwacz duchowy poszukiwał w swojej własnej wierze, bez prób adoptowania innych religii. Zgodnie z tym poglądem nie tylko nie powinno się nawracać na zaratusztrianizm, ale nawet nie powinna zaistnieć taka potrzeba. Chrześcijanie powinni być dobrymi chrześcijanami, muzułmanami dobrymi muzułmanami i Żydami dobrymi Żydami.

Religijna wersja tego argumentu to twierdzenie, że sam Bóg ustanowił pewien rodzaj religijnego przeznaczenia, a zatem nawrócenie jest nieposłuszeństwem wobec Boga, który dał ci twoją konkretną religię. Wielu tradycjonalistów, szczególnie Parsowie, wierzy, że dusza, która przed narodzinami tworząc ciało materialne, wybrała, w jedności z wolą Boga, wejście do określonej religii. Próba nawrócenia jest sprzeczna z prawdziwą naturą własnej Duszy. Dla tradycjonalistów nawrócenie jest po prostu bliskie bluźnierstwu - akt pogardy dla Boga, który dał ci narodziny w określonej tradycji. To prawda, tradycjonaliści przyznają, że wiele z wielkich wyznań było pierwotnie zbudowanych na nawróceniach z innych religii, ale te wczesne, nawrócenia są uzasadnione, ponieważ zostały dokonane pod natchnieniem prawdziwego Proroka - takiego jak Mojżesz, Jezus, lub Mahomet. Kiedy era Proroka już minęła, nawrócenia znowu stają się nieważne, ponieważ tylko boski Prorok ma władzę nawracania ludzi.

Irańscy zaratusztrianie znacznie chętniej przyjmują nawróconych, akceptując małżeństwa z nie-zaratsztrianami (którzy są następnie witani w społeczności) oraz osoby o mieszanym rodowodzie. Problemy z nawróceniem w Iranie są głównie polityczne: nawrócenie kogoś jest przestępstwem przeciwko Republice Islamskiej i może być poważnie karane. Dlatego konwersje w Iranie odbywają się po kryjomu i wielkiej tajemnicy (z moich informacji wynika że w Iranie jest bardzo znaczna ilość krypto zaratusztrian, ukrywających swoją wiarę, a ich ilość cały czas się zwiększa jako odpowiedź na islamski nacisk. Według oficjalnych danych w Iranie było w 2012 r. około 25 270, to wzrost liczby o 27,5% w porównaniu z 2006 r. Według danych nieoficjalnych ta liczba wynosi obecnie 60 000 wyznawców!).

Jakich argumentów używają "liberalni" zaratusztrianie:

Najczęściej cytowanym fragmentem tych, którzy preferują przyjmowanie nawróconych, jest Yasna 31.3 (yā jvantō vīspə'ng vāuraya), przez którą mogę nawrócić wszystkich żyjących "(Insler, s. 182), cytowany jako dowód uniwersalnego charakteru orędzia Zaratusztry. Kilka innych wersetów Gatha, zwłaszcza Yasna 46.12, w którym rodzina nie-irańska jest wymieniona wśród zwolenników Zaratusztry, jest dla liberałów argumentem przeciwko ograniczeniu zaratusztrianizmu do konkretnej rasy lub narodowości. Co więcej, liberałowie utrzymują, że wewnętrznie doktryna Ghat uległa degeneracji w irańską ideologię z powodu ograniczeń językowych i innych barier i takich zmian, jak włączenie rygorystycznych rytuałów czystości związane z ustanowieniem zorganizowanej religii.

Liberalni reformiści twierdzą, że udokumentowana historia jest ich najsilniejszym argumentem przemawiającym za nawróceniem. Zgodnie z pismami zaratusztriańskimi, poczynając od oryginalnych Gatha z Zaratusztry, a kończąc na dziełach doktrynalnych napisanych w średniowieczu, nawrócenie zostało wspomniane wielokrotnie jako praktyka w całej długiej historii religii.

W oryginalnych hymnach Zaratusztry, Ghat jest wiele fragmentów, w których Prorok wyraźnie twierdzi, że misją jest nawrócenie wszystkich ludzi - nie tylko Indo-Irańczyków. Odniesienia do konwersji występują w całej Aveście, a nawet w nowejAvestście, napisanej około 200-400 AD, w Vendidad. Naukowcy z Zachodu i zaratusztrianie opisali obszernie historię rozprzestrzenianiania się zaratusztrianizmu w Armenii, Azji Środkowej i na wschodzie Chin; inne historyczne teksty i badania archeologiczne dowodzą, że zaratuszrytrianizm rozprzestrzenił się poprzez perskich kupców na zachód, na Azję Mniejszą, Syrię, a być może nawet na Europę Wschodnią. W krajach graniczących z Iranem wielu ludzi stało się zaratusztrianami, którzy nie byli pochodzenia indoirańskiego. Nawet po podboju islamskim, zaratusztrianizm był nadal otwarty dla nawróconych, zwłaszcza służących w zoroastryjskich domach, którzy zostali przyjęci do wiary przez swoich pracodawców. Surowy zakaz konwersji pochodzi tylko z XIX wieku naszej ery.

Tekstowe i historyczne dowody dostarczają mocnego i przekonującego argumentów za konwersją. Tradycjonaliści, mając do czynienia z wyraźnymi odniesieniami Zaratusztry do nawracania wszystkich ludzi, w tym nie Indo-Irańczyków, mogą odpowiedzieć jedynie z kontrargumentem, że to NAUKI i IDEE Proroka są przeznaczone dla całego świata, podczas gdy RELIGIA i jej rytuały należą wyłącznie dla ludu indoirańskiego. Innymi słowy, każdy może być inspirowany świętymi słowami Zaratusztry, ale tylko czystej krwi Indo-Irańczycy mogą praktykować prawdziwą religię Zaratusztry.

"Zaratustrianie" liberalni są inspirowani tekstem Ghat, które uważają za jedyne żywe słowa Proroka i pierwotny tekst wiary. Uważają Zaratusztę za wielkiego innowatora, a nie za reformatora poprzedniej tradycji. W Ghatach nie ma wzmianki o wyszukanej mitologii, świętych harmonogramach, przyjściu Mesjasza, wyłączności Indo-irańskiej, prawach kapłańskich czy surowych praktykach religijnych i rytualnych. Ton Ghat jest filozoficzny, abstrakcyjny i etyczny. Rytuały, mity i praktyki, które tradycjonaliści tak bardzo chcą utrzymać, mówią liberałowie, zostały odrzucone przez Zaratusztrę, który nigdy ich nie chciał. Dopiero później te rytualne i społeczne elementy zostały ponownie wprowadzone do religii. Dlatego, nie powinno się sprzeciwiać nawróceniu się na zaratusztrianizm, ponieważ wyłączne przywileje religijne ludu indoirańskiego nigdy nie były zamierzone przez Zaratusztę.

Opracowanie na podstawie: Encyclopaedia Iranica i strony
http://www.pyracantha.com/Z/



https://www.facebook.com/Zaratusztrianie/posts/1610093219027536

sobota, 10 listopada 2018

Mormoni i sekretne ceremonie

Mormoni - ogólna charakterystyka kościoła. Historia, zasady wiary, zwyczaje mormonów

Mormoni to potoczna nazwa, którą zwykło się określać członków Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich. Termin ten pochodzi od Mormona – tajemniczej postaci uważanej za proroka i kronikarza. Miał on w V w. n.e. spisać historię ludów zamieszkujących kontynent amerykański. Wiadomości te znajdowały się na złotych tablicach, ukrytych przez Indian Północnoamerykańskich.

Najprawdopodobniej nikt nigdy nie dowiedziałby się niczego o Mormonie, gdyby nie Joseph Smith Junior (1805–1844) – amerykański polityk (teokrata) oraz urbanista. W młodym wieku miał on dostąpić objawienia, w którym ukazał mu się Moroni (syn Mormona) i wskazał miejsce ukrycia złotych tablic. Co ciekawe – dodał on także, iż Żydzi znaleźli się w Ameryce Północnej ok. 600 lat przed narodzinami Jezusa.  Zawartość tablic (ich odszukanie nie zostało potwierdzone przez archeologię) została przetłumaczona przez Josepha Smitha Juniora w 1830 r. i ogłoszona jako Księga Mormona.



piątek, 9 listopada 2018

Seks i buddyzm zen

Co zen mówi o seksie? Wykład Mistrza Zen Joeng Hye wygłoszony w maju 2017 w Warszawie.

Joeng Hye SSN zawodowo zajmuje się terapią manualną, masażem i rehabilitacją osób niepełnosprawnych, współpracując z ośrodkami medycyny naturalnej. Z praktyką zen zetknął się na początku lat 80-tych, gdy jako członek grupy parateatralnej, działającej przy warszawskiej Starej Prochowni, brał udział w odbywających się tam warsztatach zen. Rzeczywistą praktykę podjął jednak w kilka lat później.
Po trudnym okresie poszukiwań trafił do Warszawskiego Ośrodka Zen i w osobie Mistrza Zen Seung Sahna rozpoznał swojego nauczyciela. Przez kilka lat pełnił funkcję przewodniczącego Koła Nauczycieli Dharmy. Opiekował się również grupą więźniów zainteresowanych praktyką zen, w Wołowie k/Wrocławia. Jego trening związany był przede wszystkim z Główną Świątynią w Warszawie - Falenicy.
Po czternastu latach praktyki, 5 marca 2000 roku, otrzymał inka (pozwolenie nauczania) od Mistrza Zen Wu Bonga. W marcu 2016 roku otrzymał przekaz dharmy od Mistrza Zen Dae Kwang Sunima oraz tytuł Mistrza Zen. Aktualnie pełni funkcję Nauczyciela Prowadzącego na Litwie, w Toruniu i Gdańsku oraz w Świątyni Głównej Wu Bong Sa w Warszawie.



czwartek, 8 listopada 2018

New Age i duchowość ateistyczna

New Age
Od czego by tu zacząć… Trudno znaleźć jedną spójną definicję tego pojęcia. Można go nazywać ruchem kulturowym, ale łatka „religia” też w pewnych kontekstach byłaby uprawniona. New Age to mieszanka przeróżnych wschodnich i zachodnich religijnych nurtów z parapsychologią, astrologią, czy medycyną naturalną, a często także z np. wiarą w byty pozaziemskie czy przybyszy z Atlantydy.
Wyznawca New Age to często poli- czy panteista, jednakże wielu z nich to także ateiści. Jak to się składa do kupy? Duchowość New Age jest dla wielu wyznawców raczej czymś do przeżywania niż określania w słowach. Dlatego ta religia – jeśli w ogóle tak ją można nazwać – nie zawsze przywołuje pojęcie bóstwa.
Pisząc o New Age warto też na marginesie wspomnieć o zwykłych zabobonnych ateistach. Nie jest prawdą, że każdy ateista jest zatwardziałym materialistą. Wśród klasycznych ateistów znajdziemy też takich, którzy z lubością wczytują się w horoskopy czy nawet chodzą do wróżek. Jak godzą to ze swoim brakiem wiary w bóstwa? Niestety na to pytanie najczęściej sami nie potrafią odpowiedzieć…

Uwaga: jest to termin bardzo wieloznaczny, często będący etykietą (zachęcającą lub zniechęcającą) służącą do oceny zjawisk, a nie do ich nazywania. Często służy także do prowadzenia walk ideologicznych.

Duchowość ateistyczna – Według autorów The Center for Spiritual Atheism duchowość ateisty opiera się na przekonaniu, że Wszechświat stanowi swoistą całość i jest to rezultat tajemniczego ciągu przyczyn i skutków na niewyobrażalną skalę. Duchowi ateiści są zwolennikami holistycznej etyki: odczuwają potrzebę życia w zdrowiu i szczęściu, dlatego starają się przyczynić do tego, aby zdrowy i szczęśliwy był cały świat. Duchowy ateizm nie wyklucza akceptacji poglądów różnych religii, lecz nie rozumianych dosłownie. Jest to duchowy humanizm i naturalizm. Inni podkreślają, że duchowy ateizm wyklucza resentymenty dotyczące religii na rzecz poszukiwania nieteistycznej filozofii i samorealizacji.



Wyniki badań Grupy Barna[a] z roku 2007 wskazują, że około 25% ateistów i agnostyków w USA uważa się za głęboko uduchowionych. W roku 2002 odsetek ten wynosił 19%.

pojęcie wieloznaczne, które może oznaczać:

-życie wewnętrzne osób oparte na rozumieniu rzeczywistości, które odrzuca jej interpretację teistyczną i spirytualistyczną;
-materialistyczną i monistyczną koncepcję świata, opartą na światopoglądzie naukowym i racjonalistycznym;
-nieteistyczne systemy światopoglądowe, takie jak konfucjanizm, taoizm czy wiele form buddyzmu.
W dwu wymienionych wyżej wersjach duchowość ateistyczna jest jednym z przejawów sekularyzacji i indywidualizmu. Wyraża pragnienie zastąpienia doświadczeń religijnych w formach wypracowanych przez trzy tradycje: judaizm, chrześcijaństwo i islam, formami zaspokajającymi potrzeby etyczne bądź estetyczne. Duchowość ateistyczna jest połączeniem niewiary z potrzebą duchowości, której nie zaspokaja ani sama religia ani sam ateizm.

Religie zwane niekiedy ateistycznymi (trzeci wymieniony sposób rozumienia duchowości ateistycznej) nie są uważane za formy takiej duchowości, stanowiąc jedynie powierzchowne adaptacje kultury Wschodu w kręgach określanych jako New Age.

Będąc stosunkowo nowym zjawiskiem, duchowość ateistyczna nie jest jeszcze tradycją, ponieważ nie ma długiej historii. Nie ma też podłoża instytucjonalnego.

Jednym z przedstawicieli tej opcji światopoglądowej jest francuski filozof André Comte-Sponville.




https://www.facebook.com/liberalnykatolik/posts/147587662497935
https://pl.wikipedia.org/wiki/Duchowo%C5%9B%C4%87_ateistyczna



Bracia Polscy- człowiek człowiekowi bogiem

HOMO HOMINI DEUS

Zrealizowany na czarno-białej taśmie, przy użyciu nietypowej technologii, film dokumentalny o odłamie kościoła kalwińskiego, "braciach polskich", zwanych potocznie "arianami". Rozpoczęli oni działalność na ziemiach polskich w II połowie XVI wieku, czyli w czasach, gdy do Polski, jako do kraju względnej tolerancji religijnej, napływała ludność niekatolicka w poszukiwaniu schronienia przed prześladowaniami. Bracia polscy nie uznawali Trójcy Świętej, odrzucali chrzest dzieci, naukę o grzechu pierworodnym i kult przedmiotów. Ich ośrodki znajdowały się w Pińczowie, Lubartowie, Lublinie i w Rakowie (Akademia Rakowska). Podczas II wojny północnej stanęli po stronie kalwińskiego króla Karola X, wskutek czego w 1658 roku zostali skazani na banicję.

reżyseria:
Stanisław Janicki

scenariusz:
Stanisław Janicki



https://www.cda.pl/video/1474800b5

środa, 7 listopada 2018

Rozwód w zaratusztrianizmie



Awesta

Najstarsze teksty Awesty nie poruszają w zasadzie kwestii rozwodu jako takiego. Wnioskować można jedynie na podstawie ciągłego powtarzania przez Zaratusztrę, że kobiety i mężczyźni są sobie równi pod każdym względem, że musiało się to w jakiś sposób przekładać na praktykę.

"Egalitarne ideały zaratusztrianizmu - w szczególności uznanie kobiet za „ partnerów we wspólnej walce ze złem” (Boyce, 1972, s. 308, f. 83) od dawna służyły ochronie godnego statusu kobiet w Społeczność Mazdajasnian. Takie pojęcia parytetu płci są mocno zakorzenione w naukach Avesty i odzwierciedlają charakter wczesnego społeczeństwa irańskiego (Schwartz, str. 4), a także nadają "nowoczesny wygląd tej starożytnej religii" (Hintze, 2003, s. 403)”.

Czasy Achemenidów

Niewiele jest dostępnych informacji na temat rozwodu w Persji w okresie Achemenidów. Istnieją tylko perskie przekazy z zachodnich satrapii imperium Achemenidów dotyczące głównie arystokracji. Można przypuszczać, że w wśród poligamicznych rodzin arystokracji starożytnej Persji rozwód był praktykowany tylko w rzadkich okazjach i że najprawdopodobniej tylko mąż miał prawo do rozwiedzenia się z żoną; być może w takim przypadku wystarczyła zwykła deklaracja, by rozwiązać małżeństwo. Z drugiej strony.duża swoboda, wolność kobiet i podkreślanie ich równości z mężczyznami, w tym prawo do posiadania osobistego majątku, które znamy z przekazów greckich zdają się przeczyć tak jednoznacznemu poglądowi. Potwierdza to poniekąd nadrzędny obowiązek obopólnej zgody małżonków na rozwód za Partów i Sasanidów gdy nastąpiło znaczące ograniczenie praw kobiet.

Czasy Partów i Kodeks Sasanidzki

Na wstępie należy stwierdzić że prawa rozwodowe inaczej były stosowane w praktykowane wśród ludu, a inaczej wśród arystokracji i szlachty irańskiej. W czasach partyjskich kobiety niskiej klasy nie mogły ponownie wyjść za mąż za życia swoich mężów. W przeciwieństwie do prawnych ograniczeń nałożonych na zwykłych ludzi, szlachcianki mogły łatwo rozwieść się z mężami, nie tracąc majątku. Przywileju tego przestrzegano do końca panowania Sasanidów.

Umowa małżeńska określała majątek należący do oblubienicy, zakres władzy męża, a także ograniczenia jakie mogły być nałożone na żonę.
Skomplikowany system małżeństw był trzystopniowy i określał poziom niezależności i przywileje kobiety. Mężczyzna był prawnie zobowiązany do poślubienia kobiety, gdyby był nieżonaty i odbywał z nią stosunki płciowe. Wśród możnych praktykowano poligamię i małżeństwa z bliskimi krewnymi (kuzynami). W tym okresie kobiety musiały być posłuszne swoim mężom.

W partyjskim i sasanidzkim kanonie zaratusztriańskim i prawie cywilnym rozwiązanie małżeństwa było z mocy prawa generalnie możliwe w trzech przypadkach: albo za obopólną zgodą, albo gdy żona była bezpłodna lub winna zabójstwa.

Stopniowa coraz większa patriarchalizacja społeczeństwa doprowadziła do kodyfikacji warunków rozwodu bez zgody żony. Riwāyat ī Ēmēd ī Ašawahištān (rozdział 7) dokładnie opisuje przypadki, w których mąż może odstąpić od swojej prawowitej ( pādixšayyhā ) żony bez jej zgody. Stwierdza: "Odrzucenie ( abēzārīh ) legalnej żony przez prawowitego męża dozwolone jest tylko za ich obopólną zgodą, chyba że kobieta zostanie uznana winną udowodnionego występku (skalania)”. Wyliczono takie skalania jak nierząd, czary, całkowite nie wypełnianie obowiązków małżeńskich, spanie z mężem w czasie miesiączki, oddanie się innemu człowiekowi lub popełnienie jakiegokolwiek innego skalania śmiertelnego, który może zaszkodzić ciału lub duszy.

Prawo stwierdzało jednak, że: Jeśli mężczyzna rozwodzi się z żoną z innych powodów wbrew jej woli, rozwód ( hištārhh ) nie jest ważny i staje się winnym skalania stopnia pierwszego tanāpuhl („grzechu śmiertelnego” [termin grzech śmiertelny jest tylko przybliżeniem pojęcia skalania w zaratusztrianizmie]), podczas gdy niewinna kobieta pozostaje nadal jego małżonką z prawem do majątku męża. Jednakże, w tym przypadku, po śmierci męża własność posiadana przez żonę przechodziła na rodzinę męża, chyba że w chwili zawarcia małżeństwa została zapisana lub ustalona inna umowa lub porozumienie ( pašn ud ēstišn ). Po śmierci męża przyznawano byłej żonie alimenty na jej potrzeby, nie wolno było ich zabrać jeśli mąż zostawił mniej niż tego wymagały jej potrzeby. Alimenty tworzono z majątku męża. Jeśli wina była po stronie kobiety alimenty tworzono z jej majątku. Istniało też prawo do separacji małżonków.

Późniejsze czasy

Inwazja muzułmańska i prześladowania zaratusztrian spowodowały dalsze ograniczenie możliwości rozwodów z utrzymaniem kanonu z czasów sasanidzkich. W diasporze Parsów w Indiach ugruntował się (nie bez wpływu chrześcijańswa) pogląd o nierozrywalności małżeństwa jako związku świętego, którego rozwiązanie jest ostateczną smutną koniecznością. Było to podyktowane troską o przetrwanie wspólnoty religijnej przy jednoczesnym zakazie małżeństw z wyznawcami innych religii. W ten sposób zaratusztrianie bronili się przed rozpłynięciem się w masie innowierców.

Pod koniec XIX wieku zaczęto modernizować prawo religijne w oparciu o Gathy i powrót do najstarszych tekstów Awesty głoszących równość kobiety i mężczyzny.

W 1936 r wprowadzono ustawę o małżeństwie Parsów i rozwodzie w Indiach, a w 1988 roku kolejną modyfikację. Postanowiono między innymi: 1) wiek małżeństwa wynosi 21 lat dla mężczyzn i 18 lat dla kobiet (nawet jeśli zmieniły one religię); 2) dzieci z nieważnych (nieformalnych) małżeństw są uznawane tak jakby małżeństwo było ważne; 3) rozwód można uzyskać z powodu nieuleczalnej choroby umysłowej przez okres dwóch lat; okrucieństwa; separacji powyżej 2 lat (zamiast trzech, jak poprzednio);braku wspólnego pożycia po wydaniu dekretu o odrębnej alimentacji na okres jednego roku (zamiast dwóch lat); nawrócenia na inną religię, braku wspólnego pożycia przez okres jednego roku od orzeczenia separacji sądowej lub zwrotu praw małżeńskich, bez względu na winę; i wzajemną zgodę; 4) zarówno mąż jak i żona mają równe prawa do uzyskania tymczasowych alimentów i stałych alimentów od siebie nawzajem; 5) wiek opieki i utrzymania dzieci wzrasta z 16 do 18 lat; oraz 6) wszystkie pozwy wniesione zgodnie z prawem winny być rozpatrywane przez sąd zaratusztriański.

Pomimo tych zmian na przestrzeni wieków nie należy sądzić, że rozpad małżeństwa jest czy był dla zaratusztrian czymś o obojętnej konotacji moralnej. Zaratusztra zwraca uwagę na cierpienie i odpowiedzialność za jego spowodowanie. Skutkiem rozpadu związku jest zwykle właśnie cierpienie, ogrom goryczy i smutku jaki pojawia się wtedy i potem. To jednak zło i skalanie. Cierpią zwykle także dzieci, może pojawić się gniew, nienawiść i inne złe uczucia. Dlatego ta decyzja ostateczna i powinna być podejmowana z uwzględnieniem poniesienia za nią pełnej odpowiedzialności i nie z błahych powodów. Zaratusztriańscy małżonkowie powinni także zdawać sobie sprawę, że ciążyć na nich obojgu będzie, po tej decyzji, obowiązek uczynienia wszystkiego by zło nie rozpanoszyło się, a jakże o to wtedy łatwo.

https://www.facebook.com/Zaratusztrianie/photos/a.467199613316908/1844511278919061/?type=3&__xts__%5B0%5D=68.ARCpinD5EOZiWyKaceyqg7R40qPwnO60B2afTWPzYZRwabboishTBvrRxHcqDRxXrE9i3YxuJPcpqDm5mGOFmFucFJ0KQT61WnmwEwqmPXILdEEPXFUuqG0j9EFEbDR5LEWzFA52syiZPEHzz_yAZIonTX1uE9JXLkUh33cEXZxqB3_CUkLIPg&__tn__=-R

wtorek, 6 listopada 2018

Historia Kościoła Starokatolickiego w RP

Kościół Starokatolicki w Rzeczypospolitej Polskiej – Kościół prawnie działający na terenie Polski, wpisany pod pozycją 110 w dniu 1 kwietnia 1996 do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych w Polsce, prowadzonego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji. Biskupem Naczelnym Kościoła Starokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej jest ks. bp Dariusz Majewski.

W 2017 roku liczył 254 wiernych (w tym 8 duchownych) w 5 ośrodkach




poniedziałek, 5 listopada 2018

Księża strzelali do polskich barw narodowych

"Kto publicznie znieważa, niszczy, uszkadza flagę lub inny znak państwowy, podlega grzywnie,karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku."

W dniu 27 października 2018 roku w Starym Chrząstowie (Gmina Parzęczew) oficjalnie otwarta została pierwsza w kraju strzelnica Polskiego Stowarzyszenia Srzelectwa Westernowego przeznaczona dla strzelectwa westernowego. Ten niepowtarzalny, klimatyczny i nawiązujący do tradycji Dzikiego Zachodu obiekt dzięki osi o długości 300 m i 4 osiom krótkim pozwala na przeprowadzenie dowolnych zawodów z Mistrzostwami Polski włącznie. Jest ponadto przyjazny osobom niepełnosprawnym, które z powodzeniem uprawiają strzelectwo westernowe.
Wydarzenie to wyjątkowe jest nie tylko dla polskich kowbojów, ale dla całego środowiska strzeleckiego z regionu i województwa łódzkiego, w którym nie było dotychczas tak długiej osi. Oczywiście nie zabrakło tam także księży- przedstawicieli nowej przewodniej siły narodu, którzy w ramach otwarcia postanowli postrzelać sobie do wstęgi w polskich barwach narodowych...
Kim byli owi plebani? To duchowni: proboszcz Michał Ciećwierz z parafii św. Marcina w Oszkowicach (sportowiec i propagator sportu dzieci i młodzieży), ks. proboszcz Radosław Furmański z parafii Rzymsko-Katolickiej pw. Najświętszego serca Jezusa w Zajączkowie (zawodnik, sedzia sportowy i przyjaciel Stowarzyszenia).


Ciekawi nas tylko bardzo czy kowboje w sutannach równie ochoczo ostrzelaliby wstęgę w watykańskich lub maryjnych kolorach???

niedziela, 4 listopada 2018

Polski Kościół Agnostyczny o Jezusie

Jak się okazuje, także w kraju nad Wisłą powstał wirtualny Kościół Agnostyczny. Czy to całkowicie poważna inicjatywa czy tylko żart, o to należy już zapytać samych pomysłodawców...


KOMPEDIUM WIEDZY o JEZUSIE: • Michael Grant, historyk, znawca starożytnej cywilizacji rzymskiej i greckiej, zauważył: „Jeżeli wobec Nowego Testamentu zastosujemy — jak zresztą być powinno — te same kryteria oceny, co wobec pozostałych starożytnych pism zawierających materiał historyczny, to istnienia Jezusa nie możemy negować bardziej niż istnienia mnóstwa innych osobistości pogańskich, których autentyczność jako postaci historycznych nigdy nie była kwestionowana”.
• Rudolf Bultmann, profesor zajmujący się teologią Nowego Testamentu, stwierdził: „Wątpliwości co do tego, czy Jezus naprawdę istniał, są bezpodstawne i nawet nie warto o nich dyskutować. Nikt przy zdrowych zmysłach nie może wątpić w to, że był on założycielem tego historycznego ruchu, którego pierwszym wyraźnym etapem rozwoju było powstanie najstarszej wspólnoty [chrześcijan] w Palestynie”.
• Will Durant, historyk, pisarz i filozof, zauważył: „Gdyby kilku prostych ludzi [którzy spisali Ewangelie] za życia jednego pokolenia wymyśliło tak silną i ujmującą osobowość, tak wzniosłe mierniki moralne i tak urzekającą wizję braterstwa, byłby to cud o wiele bardziej niezwykły niż którykolwiek z opisanych w Ewangeliach”.
• Albert Einstein, urodzony w Niemczech fizyk o żydowskim pochodzeniu, stwierdził: „Jestem Żydem, ale fascynuje mnie świetlana postać Nazarejczyka”. Kiedy spytano go, czy uważa, że Jezus jest postacią historyczną, odpowiedział: „Ależ oczywiście! Nikt nie może czytać Ewangelii, nie odczuwając obecności Jezusa. Jego osobowość pulsuje w każdym słowie. Żaden mit nie jest tak wypełniony życiem”.
Najbardziej szczegółowe sprawozdanie z życia i działalności Jezusa zawierają księgi biblijne znane jako Ewangelie. Oprócz tego wzmianki o Jezusie pojawiają się w wielu wczesnych źródłach pozachrześcijańskich.
TACYT
(ok. 56-120 n.e.) Jest uważany za jednego z najwybitniejszych starożytnych historyków rzymskich. W swoich Rocznikach opisał dzieje cesarstwa rzymskiego od roku 14 do 68 n.e. Historyk ten zanotował, że po tym, jak w roku 64 w Rzymie wybuchł niszczycielski pożar, winę za to przypisywano cesarzowi Neronowi. Chcąc uciszyć pogłoski, Neron o podłożenie ognia oskarżył chrześcijan. Tacyt napisał o nich: „Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany został na śmierć przez prokuratora Poncjusza Pilatusa” (Roczniki, tłum. S. Hammer, t. I, księga XV, 44).
SWETONIUSZ
(ok. 69-po 122 n.e.) W dziele Żywoty Cezarów ten rzymski historyk zrelacjonował wydarzenia, które rozegrały się w okresie panowania pierwszych 11 cesarzy. W części poświęconej Klaudiuszowi opisał rozruchy wśród Żydów mieszkających w Rzymie wywołane najpewniej sporem dotyczącym Jezusa (Dzieje 18:2). Swetoniusz napisał o Klaudiuszu: „Żydów wypędził z Rzymu za to, że bezustannie wichrzyli, podżegani przez jakiegoś Chrestosa” (Żywoty Cezarów, tłum. J. Niemirska-Pliszczyńska, s. 222). Chociaż historyk ten błędnie uznał, że za rozruchy był odpowiedzialny Jezus, to jednak nie wątpił w jego istnienie.
PLINIUSZ MŁODSZY
(ok. 61-113 n.e.) Ten rzymski pisarz i namiestnik prowincji Bitynii (dzisiejsza Turcja) napisał do cesarza Trajana list o tym, jak traktuje mieszkających tam chrześcijan. Pliniusz oznajmił, że starał się zmusić ich do wyparcia się wiary, a jeśli odmawiali, karał ich śmiercią. Napisał: „Uznałem, że należy pozostawić na wolności takich, którzy (…) wzywali [pogańskich] bogów powtarzając za mną słowa formułki oraz kadzidłem i winem oddawali cześć Twemu wizerunkowi, (…) ponadto złorzeczyli Chrystusowi” (Antologia listu antycznego, tłum. J. Schnayder, s. 38).
JÓZEF FLAWIUSZ
(ok. 37-100 n.e.) Ten kapłan i historyk żydowski napisał, że mający duże wpływy polityczne arcykapłan Annasz „zwołał sanhedryn [najwyższy sąd żydowski] i stawił przed sądem Jakuba, brata Jezusa zwanego Chrystusem” (Dawne dzieje Izraela, tłum. J. Radożycki, księga dwudziesta, IX, 1).
TALMUD
Ten zbiór żydowskich pism rabinicznych, który powstał między III a VI wiekiem n.e., wskazuje, że nawet przeciwnicy Jezusa potwierdzali jego istnienie. Jeden z fragmentów mówi, że podczas „Pesach [Paschy] Jeszua [Jezus] Nazarejczyk został stracony”, co jest historycznie ścisłe (Talmud Babiloński, Sanhedrin 43a, Munich Codex). Gdzie indziej czytamy: „Obyśmy nie wydali syna ani ucznia, który ściągnie na siebie publiczną hańbę niczym Nazarejczyk” — określenie często używane w odniesieniu do Jezusa (Talmud Babiloński, Berachot 17b [przypis], Munich Codex).


sobota, 3 listopada 2018

Diwali- indyjskie święto świateł

Co roku na przełomie października i listopada w Indiach odbywa się Diwali (lub Dipawali, w Nepalu nazywane również Tihar czy Swanti). To najważniejsze hinduistyczne święto. Jest to święto ruchome, trwające pięć dni. Obchodzi się je w ciemnej połowie miesiąca aświna. Jego historia mówi o zwycięstwie dobra nad złem. W tym czasie wyznawcy proszą o powodzenie w życiu.
Najważniejsza z wielu tradycji tego święta wywodzi się z Ramajany – eposu o boskim królu Ramie, będącym wcieleniem boga Wisznu. Żył on kiedyś na wygnaniu z piękną Sitą, utożsamianą z boginią Lakszmi. W czasie jego nieobecności władca demonów, Rawana, porwał Sitę. Po wielu perypetiach i przy pomocy boga małp, Hanumana, udało się w końcu oswobodzić Sitę. Kiedy książę powraca z rodziną do swego królestwa w Ajodhji, lud oświetla mu drogę lampkami. W myśl tej historii Diwali jest świętem nowego początku, nadejścia hinduskiego Nowego Roku, zwycięstwa dobra nad złem i światła nad ciemnością.

Jest to jedno z najważniejszych tradycyjnych świąt obchodzonych w całych Indiach. Stanowi okazję do spotkania w gronie rodziny i przyjaciół, których obdarowuje się słodyczami. Sanskryckie słowo  Dīpāvalī oznacza rząd lamp i odnosi się do glinianych lampek oliwnych, które są zapalane przed każdym domem na powitanie Lakszmi, bogini szczęścia i dobrobytu. Lampki zwane diwa symbolizują zwycięstwo światła nad ciemnością, dobra nad złem. Innym symbolem tego święta są tzw. rangoli – geometryczne wzory, wykonane z ryżu, kolorowego proszku i piasku, w kształcie kwiatów, gałązek czy promieni. Dominują znaki Om i wyobrażenia Ganeśi – boga z głową słonia, najbardziej fetowanego bóstwa religii hinduistycznej. Oprawę święta wzbogacają sztuczne ognie i dekoracje kwiatowe. Diwali jest obchodzone z rozmachem, towarzyszą mu liczne imprezy kulturalne.



piątek, 2 listopada 2018

Zaduszki dniem wolnym od pracy?

Na fali dodawania kolejnych dni wolnych od pracy, tym razem padła propozycja Dnia Zadusznego. Oczywiście cała sprawa na razie dotyczy tylko Litwy, a nie kraju nad Wisłą. Chociaż patrząc na to, co się dzieje u nas, to nie należy się wcale zdziwić, jeżeli taka właśnie propozycja padnie za jakiś czas także w Polsce...

Od kilku lat na Litwie toczy się dyskusja o tym, czy 2 listopada, czyli Dzień Zaduszny, ma być dniem wolnym od pracy. Zapytaliśmy gości Festiwalu „MonoWschód” co sądzą na ten temat?


czwartek, 1 listopada 2018

Zabawa w cmentarz w przedszkolu

Oto kolejny już pomysł jedynie słusznej religii na katechizowanie kilkulatków. Tym razem dzieciarnia radośnie nawiedziła wcześniej przygotowane w sali makiety grobów...




środa, 31 października 2018

Aryman

ZŁO – ARYMAN
(Avestyjskie: Angra / Aŋra Mainyu),Zły duch, demon, Boży przeciwnik w religii Zaratusztrian. Jest częścią objawienia Zaratusztry. W Gathah tak wspomniany: „Na początku dwa były Duchy, Bliźniacze żywiołowo działające: Dobry i Zły; w myśli, w słowie i w czynie” (jasna 30.3) i dalej(jasna 30.4): „I kiedy owe dwa Duchy Bliźniacze po raz pierwszy się spotkały Życie i Niebyt ustanowiły, I tak będzie aż po kres istnienia świata„ (Życie ustanowił Ahura Mazda a Niebyt Aryman-zły duch). Pojęcie Arymana nie pozostało niezmienione przez wieki.

W Gathah Angra Mainyu jest przeciwieństwem Spənta Mainyu; oba duchy są zasadniczo aktorami w pierwotnym wyborze między złem, a dobrem, zarzewiem dramatu dominującego w życiu człowieka i przeznaczenia świata. Ta cecha, dramat wyboru, zaginęła w kosmogoniach z okresu Pahlavi, gdzie Aryman jest jedynie negatywnym odpowiednikiem, Boga, Ahura Mazdy. Inne wariacje w koncepcji Arymana wynikały z herezji lub z różnic w poziomie kultury lub wiedzy. Na jednym końcu spektrum mówi się, że skoro Ahura Mazda jest, to Aryman jest nieistnieniem - nie jest, nie ma materialnej egzystencji. Na drugim końcu, na poziomie folkloru, jest historia Arymana przemienionego w konia i jeżdżącego przez trzydzieści lat przez Taxma Urupi. Poniższy przegląd jest chronologiczny, na tyle ile jest to możliwe.

W Gathah imię Angrju Mainyu pojawia się tylko raz (werset 45.2), kiedy "bardziej obfity duch z dwojga"(Ahura Mazda) ogłasza absolutną antytezę "złego" we wszystkich rzeczach. Ten sam zły duch jest wymieniony (30.3) jako jeden z bliźniaczych duchów, który dokonał wielkiego wyboru (wyboru zła). Użyty tam został epitet to aka ("zło"); ten sam epitet powtarza się w Y.32,5, kiedy Aka Mainyu jest wymieniane ze wszystkimi devami (demonami, bożkami), którzy oszukują ludzkość i siebie. Devowie są wymienieni w (Y. 32.3) nie jako twory Angrju Mainyu, ale Akəm Manah ("złego myślenia"). Z koleii w wersie jasny 30.6 wymieniany jest "zwodziciel", najprawdopodobniej Angrju Mainyu, który skłania do wyboru acištəm manah ("Najgorszego myślenia"). Miejsce-Siedziba grzesznika w zaświatach jest opisana (J 32.13) jako siedziba tego samego "najgorszego myślenia", a nie Angrju Mainyu.

Można wywnioskować z porównania z Indiami, że musiało istnieć w wierze Irańczyków, przed Zaratusztrą, wielu bogów i demonów, wśród których szczególną rolę odgrywały demony śmierci. Wśród tych bogów ważnym był Vayu. Starożytny bóg, niejednoznaczny jak Rzymski Janus i podatny na rozszczepienie na dwa przeciwieństwa. Istniały również opowieści, jeśli nie mity, o narodzinach cudownych bliźniąt. Zaratusztra, przeciwstawił temu wiarę w jednego najwyższego boga, a jednocześnie wyjaśniał istnienie zła - jako konsekwencję wolnego wyboru tych Duchów. Mit o bliźniaczych duchach jest wzorem, który wyznacza każdemu człowiekowi możliwość wyboru.

Jedna ze współczesnych interpretacji skłania się ku nie nowemu poglądowi, że oba te Duchy są synami Ahura Mazdy, ponieważ są bliźniacze (a więc są bliźniakami), i niejasnego sformułowania w Y. 47.2-3, gdzie Ahura Mazda jest ojcem „dobroczynnego ducha” (z wersów jasny nie wynika, że chodzi o Dobrego Ducha, a nie o ducha dobroczynności jako emanację, czyli jednego z Amesza Spentów). Koncepcja ta obecnie i dawniej uznawana była przez zaratusztrian za herezję lub błędne odczytanie objawienia

Ahura Mazda został wymieniony w gathah jako stwórca dnia i nocy, a w yasnie (Y. 37.1) jako twórca "światła, ziemi i wszystkich dobrych rzeczy". można wywnioskować, że twórcą ciemności i złych rzeczy był Angrju Mainyu

W Młodszej Avesćie miejscem pobytu Angrju Mainyu jest dolny świat, świat ciemności. Według Vendidad, mieszka on na północy, w regionie siedzib devów (demonów).

Angrju Mainyu jest wodzem wszystkich devów i nazywa "daēva daēvas". Wyrażenie to prawdopodobnie naśladuje tytuł władców Achemenidów, "króla królów".

W Wendidad świat to dzieło Ahura Mazdy, które zostaje skalane przez „kontr-kreację” Angrju Mainyu. Stworzeniu każdego z szesnastu bytów przez Ahura Mazdę, Angra Mainyu odpowiada, tworząc jakąś złą istotę, chorobę, plagę lub występek. Angrju Mainyu stworzył też Aži Dahāka (węża-smoka). Aryman włamał się do stworzenia Asza (13,77), ale musiał uciekać z powierzchni ziemi (17, 19), kiedy urodził się Zaratusztra. Mimo to kusił proroka, obiecując mu zwierzchnictwo świata, gdyby odrzucił tylko wiarę w Mazdę (Wj 19,6 nn.). Na odmowę Zaratusztry wypuścił legiony demonów, by go zaatakować, ale Zaratusztra rozproszył je w locie (V 19.46-47). Dąży do tego, by nie dopuścić do spływania wód i rozwoju roślin, ale Fravaši są obroną przeciwko niemu (Jt 13.12-13, 71, 78) i nie może zniszczyć Tištryi (gwiazda Syriusz). W ostatecznej walce zostanie pokonany.

Kult Arymana. Istnienie wyznawców Arymana zostało przekazane przez Plutarcha: (…) przywołują Hades i ciemność; następnie mieszając (haomę) z krwią zabitego wilka, przenoszą go do bezsłonecznego miejsca(...) "A Dēnkard (s. 182.6) mówi:" Zepsuty, diabelski, niesprawiedliwy rytuał w tajemnicy czarownicy wychwalają Arymana, niszczyciela". Te rytuały musiały przejść do tajemnic obrzędów ku czci Mitry, gdzie znajdują się dedykacje Deo Arimanio.

W późnych tekstach zaratusztriańskich są różne wizje ostatecznego losu Arymana. Czy zostanie on zredukowany do bezsilności (Mēnōg i Xrad 8.11-15), czy unicestwiony (Dēnkard, passim). Bundahišn i Māh Fravardīn opowiadają, że zostanie on sprowadzony z powrotem do otchłani przez dziurę, przez którą po raz pierwszy wyszedł na świat i unicestwiony.

W rubajatach Bahmana Esfandara i Naranana Nošanga ogłoszono, że tysiąclecie Arymana zbliża się do końca.

Wśród Parsów koncepcja Arymana, zgodnie z tendencją odnotowaną już w Dēnkard, była coraz bardziej duchowa, jako alegoria złych tendencji w człowieku. Przykazania napisane przez arcykapłana Parsena w 1910 roku nawet o nim nie wspominają.

DEMONY MITOLOGICZNE (PERSONIFIKACJE ZŁA)

Aryman stworzył sześć głównych arcy-demonów

AKŌMANAka Mana — demona złych myśli i złych emocji;
Śaura — demona tyranii, represji i prześladowań;
Tauromaiti — demona bezbożności i ateizmu;
Zairi — demona głodu i pragnienia oraz chciwości;
Aeszma — demona gniewu, złości, zawiści;
Tauru — demona choroby i cierpienia;

AKŌMAN, "Zły umysł", określenie uosobione jako demon w zaratusztrianizmie. Najwyraźniej nie jest jeszcze całkowicie uosobiona w Ghatach.
W źródłach Pahlavi Akōman pochodzi z ciemności i jest jednym z pierwszych dewów które miał stworzyć Aryman. Jego szczególnym współpracownikiem jest "niepokój" i Anaštih "." Pożądliwość". Jego specjalną funkcją jest dawanie podłych myśli i niezgody. Został wysłany przez Arymana, by zatruć myśli Zaratusztry, ale Vohuman temu zapobiegł i ścigał Akōmana, Smutek jest znakiem Akōmana, ponieważ radość należy do Vohumana. W ostatecznej bitwie Akōman zostanie podbity przez Vohumana.

ASTWIHĀD (Av. Astō.vīδōtu, dosłownie "ten, który rozpuszcza kości, łamacz kości, dzielący ciała"), demon śmierci w tekstach Avesty. Niszczy życie we współpracy z Vayu i nikt nie może mu uciec. Jest powiedziane: Kiedy dotknie człowieka ręką, jest to zły sen; kiedy rzuca na niego swój cień, to jest gorączka; a kiedy patrzy na niego swoimi oczami, pozbawia go tchnienia duszy. Astwihād został wysłany przez Arymana, by rzucić swoją śmiertelną pętlę na Gayōmarda pierwszego człowieka (por. Pętla wedyjskiego Yamy). Astwihād tłumaczy się jako rozpad materialnych istot".




https://www.facebook.com/Zaratusztrianie/photos/a.467199613316908.92385.157973627572843/1637040716332786/?type=3&theater

wtorek, 30 października 2018

Hinduizm i mantry

Lakshmi jest czczona codziennie w domach hinduskich i zakładach handlowych jako bogini bogactwa. Ona cieszy się również kultem jako małżonka Wisznu w wielu świątyniach. Jeśli się do niej modlić w dzień przed pełnią lub w czasie pełni, to przychodzi do domu podczas pełni i uzupełnia wszelkie braki.

” Om shrim maha lakshmiyei Namaha ” wymowa jest prosta: Om = Om lub Aum Shrim = shreem
Maha = mah-hah
Laksmiyei = lakh-shmee-yay Namaha – namaha-hah
Mantra Lakshmi jest pełna energii i mocy.
Ta mantra, gdy intonował błogosławi bogactwem, piękna, harmonii, szczęścia, radości, światła, szczęścia wielkiego, i fortuny. Mantra Lakshmi jest bardzo potężną mantrą, która może być wykorzystana do rozszerzenia światła wewnątrz i do osiągnięcia nie tylko doczesnych darów, ale także darów duchowych.
Tę mantrę powtarza się w cyklu po 108 razy. Można ją śpiewać, mówić, szeptać, lub po prostu słuchać.



Mantra "OM GUM GANAPATEYE NAMAH"- Wychwalanie bóstwa Ganeshy, który usuwa wszelkie przeszkody widzialne czy niewidzialne, które wydają się być na naszej drodze i są przeszkodą w naszym rozwoju.





Kriszna Podobnie jak Lord Rama jest znany ze swojej odwagi w zwalczaniu złych mocy. Kryszna: ósme, najpopularniejsze wcielenie Wisznu. Kryszna oznacza ciemny, imię to związane jest z ciemnoniebieskim kolorem jego skóry. Kryszna łączy w sobie doskonałość boga ze słabościami zwykłego śmiertelnika. Przez całe życie uparcie walczył przeciw złym demonom zagrażającym ludzkości, zarazem jednak był uwodzicielem i choć kochał swą żonę Radhę, nieustannie romansował z innymi pasterkami. Był wspaniałym muzykiem – sam dźwięk jego fletu uciszał burze. Kryszna jest bohaterem świętej księgi Bhagawadgity. Do jego atrybutów należą między innymi flet, laska i koło modlitewne. Jest również przedstawiany razem z najpiękniejszą z pasterek – żoną Radhą.






https://www.facebook.com/liberalnykatolik/posts/147588389164529

poniedziałek, 29 października 2018

Unitarianizm- pytania i odpowiedzi



Poniżej tłumaczenie broszury dotyczącej brytyjskich chrześcijańskich unitarian. Poza tym, że nie każdy unitarianin musi czuć się chrześcijaninem, jest to udana próba (jedna z wielu) zdefiniowania pojęcia "unitarianin".

Unitarianizm – odpowiedzi na pytania
(wydane przez The Lindsay Press, 1972, Wydawca: John Rowland, tłumaczenie: Jagoda Wajchert)

1. Kto to jest unitarianin?
Nie ma oficjalnej definicji określenia „unitarianin”. Zazwyczaj jest ono stosowane do członków kongregacji zrzeszonej w Ogólnym Zgromadzeniu Unitarian i Wolnych Kościołów Chrześcijańskich (General Assembly of Unitarian and Free Christian Churches). Unitarianie nie są związani razem żadnymi specyficznymi wierzeniami lub katechizmem, ale mają wspólne dwa poglądy:
a) poglądy dotyczące sposobu podejścia do religii: każdy stanowi swój własny autorytet w decyzjach religijnych,
b) poglądy o treści religii dogodnie określane (w każdym razie w Wielkiej Brytanii) jako liberalne chrześcijaństwo.

2. Dlaczego nazwa unitarianie?
Cechą charakterystyczną unitarianizmu jest religijna wolność w kontekście głównie chrześcijańskim. Ta cecha odróżnia unitarianizm od bardziej restrykcyjnego religijnego ruchu anty-trynitariańskiego. We wczesnej historii kościołów grupy ludzi wewnątrz bardziej ortodoksyjnych związków korzystały z wolności religijnej do kwestionowania doktryny o Świętej Trójcy i zastępowały ją wiarą w jedność Boga i człowieczeństwa Jezusa. Nazwa „unitarianie” pozostaje jako symbol i przypomnienie tej drogi rozwoju wierzeń religijnych.

3. Jak są zorganizowane kościoły unitariańskie?
Każda kongregacja jest niezależna i samorządna pod kontrolą lokalnego komitetu. Jest uprawniona do określenia swojej własnej konstytucji i nie stawia żadnych wymagań ani wobec swojego duchownego, ani wobec członków. Może wybrać i mianować swojego duchownego. Niektóre mniejsze kongregacje maja wspólnych „ministrów” i używają świeckich (laickich) nauczycieli/kaznodziei do pomocy w prowadzeniu nabożeństw. Kongregacje są zrzeszone w General Assembly of Unitarian and Free Christian Churches, demokratycznie zarządzanej organizacji z siedzibą w Londynie. General Assembly (Zgromadzenie Ogólne) służy kongregacjom radą i pomocą w wielu aspektach życia kościelnego, jednak nie narzuca swoich opinii. Poprzez Radę i Komitety General Assembly zajmuje się wszystkimi głównymi sprawami, które dotyczą ruchu jako całości.

4. Jakie są poglądy Unitarian na temat Boga?
Unitarianizm dotyczy bardziej postawy niż systemu wierzeń, więc nie może dziwić, że unitarianie posiadają szeroką gamę poglądów na temat Boga. Większość wiedziałaby, że Bóg oznacza to co jest święte, sacrum, boskie i wieczne w życiu – w przeciwieństwie do świeckiego i użytkowego. To jest rdzeń tego, co większość unitarian wyznaje pod pojęciem Boga ( w zasadzie jest to rdzeń we wszystkich religiach) i do tego unitarianie wracają, jakkolwiek różniłyby się i zmieniały ich poglądy o Bogu.

5. Jakie są poglądy unitarian na temat Jezusa?
Widzą go jako przywódcę religijnego o głębokim humanizmie. Świat miał wielu proroków i unitarianie nie chcieliby porównywać ich miedzy sobą. Niemniej jednak Jezus jest centralną postacią dla wielu unitarian, a unitarianizm nadal wpisuje się w tradycję chrześcijańską. Pojęcie Chrystusa w kościołach unitariańskich nie jest takie samo jak w innych kościołach chrześcijańskich; ale unitarianie przyznają, że ta idea uczyniła bardzo dużo dla ukształtowania kultury zachodnio-europejskiej, w której nurcie unitarianizm także się znajduje.

6. Jaki jest stosunek unitarian do Biblii?
O Biblii myśli się jako o inspirującym zbiorze historii, mitologii i doświadczenia religijnego. Podczas gdy wiele opowiedzianych w niej historii prawdopodobnie nie jest prawdziwych w sensie dosłownym, dostarczają one jednak wartościowego wglądu w naturę wartości religijnych i ludzkiego doświadczenia. Unitarianie nie wierzą, że Biblia jest święta i nieomylna. Odnajdują oni treści religijne również w innych pismach innych religii i często używają ich w swoich nabożeństwach. Niemniej jednak dla unitarian Biblia jest centralną księgą, tak jak Jezus jest centralna figurą.

7. Czy unitarianie wierzą w zbawienie?
Unitarianie wierzą, że mogą i powinni poprawiać się i prowadzić lepsze życie przez swoje własne wysiłki; również , ze mogą podążać za swoimi ideałami poprzez modlitwę i medytację.
Więcej, wierzą, że społeczeństwo samo powinno się poprawiać, że jego członkowie powinni je świadomie kształtować. Unitarianie nie akceptują ortodoksyjnej idei nadprzyrodzonego zbawienia przez działania nadprzyrodzone , akceptowaliby raczej ideę : „zbawienie przez działanie i charakter”. To ma nadal znaczenie w podkreśleniu potrzeby promowania tego co jest najbardziej wartościowe w naturze ludzkiej - możnaby powiedzieć ducha miłości (lub iskry Boga) w każdym człowieku.

8. Czy unitarianie wierzą w życie pozagrobowe (życie po życiu)?
Wśród unitarian nie ma całkowitej zgodności opinii w tej sprawie, i poglądy są różne zależnie od religijnych doświadczeń każdego. Część unitarian jest głęboko zainteresowana tym tematem i stworzyła Unitarian Society for Psychical Studies w celu rozwoju badań i wymiany doświadczeń. Większość unitarian zgodzi się, że ludzki duch przetrwa śmierć w pewnym sensie, jednak nie są zgodni co do konkretnego sposobu tego przetrwania. Jest możliwe, że zostaną odkryte dowody na istnienie „życia po życiu” i unitarianie są gotowi przyjąć je w kształtowaniu swojej indywidualnej wiary. Wszyscy unitarianie zgadzają się jednak, że niezależnie, jaka byłaby odpowiedź na to pytanie, nie powinna ona mieć wpływu na ich ziemskie życie.

9. Jaka jest postawa unitarian wobec nauki?
Unitarianie wypowiadają się za poszukiwaniem prawdy, wierzą więc, że ich postawa religijna powinna obejmować, na ile to jest możliwe, prawdę naukową. Równocześnie powiedzą, iż byłoby nieracjonalnym oczekiwanie od nauki badania boskiego porządku, jak również iż jest umyślnie ślepym odrzucanie świata duchowego, ponieważ nauka o nim milczy.

10. Czy unitarianie wierzą w modlitwę?
Wiara w modlitwę w dużej mierze zależy od wiary w Boga; tak więc mamy szerokie podejście do tego tematu. Niektórzy Unitarianie odnoszą się do modlitwy jak do rozmowy z żyjącym ojcem; inni myślą o tym jak o formie aspiracji modlących się. Inni użyją raczej słowa „medytacja” niż „modlitwa”. Prawdopodobnie większość powtórzy wypowiedź Louisy M. Alcott: „Modlitwa nie zmienia rzeczy/spraw; ale modlitwa zmienia ludzi, a ludzie zmieniają rzeczy/sprawy”.

11. Czy unitarianie uznają sakramenty?
Nie, jeśli sakramentami nazywamy magiczne działanie nadnaturalnej łaski. Jednak obrzędy chrztu, ślubu i komunii są wykonywane. Dla większości Unitarian chrzest jest obrzędem oddania się przez rodziców dla duchowego dobra swoich dzieci. Nie wierzy się, że jakaś specjalna łaska spływa na dziecko w wyniku tego obrzędu ani też, ze dzieci potrzebują jakiegoś cudownego lub nadnaturalnego wpływu dla duchowego dobrostanu. Podobnie ceremonia ślubna stanowi zwykłą wymianę przysięgi miedzy dwojgiem ludzi, którzy szczerze wzajemnie się kochają. Pogrzeby wyrażają w swym obrzędzie wdzięczność za życie zmarłej osoby.
Komunia ma miejsce w niektórych kościołach unitariańskich. Tam gdzie jest sprawowana traktuje się komunię jako środek do osiągnięcia głębszej duchowej wspólnoty w upamiętnieniu Jezusa i Jego przykładu w celu inspirowania mężczyzn i kobiet do lepszego życia.

12. Czy unitarianie są chrześcijanami?
Unitarianizm ma swój początek w chrześcijaństwie i nadal pozostaje w jego kręgu. Więcej, brytyjscy Unitarianie pozostają w głównym nurcie kultury zachodnioeuropejskiej, która w ogromnym stopniu została uformowana przez chrześcijaństwo. Tak więc myśli, postawy i poglądy większości Unitarian należą do szerokiej tradycji chrześcijańskiej. Część bardziej ortodoksyjnych chrześcijan mogłaby nie chcieć, aby unitarianie nazywali się chrześcijanami; ale to jest problem dla ortodoksyjnych chrześcijan, a nie dla unitarian.

13. Czy unitarianie poszukują nawróconych?
Każdy unitarianin uważa, ze jego poglądy są właściwe – inaczej nie wyznawałby ich. Tak więc będzie zadowolony, jeśli inni będą je podzielać. Jednak skoro utrzymuje wiarę w osobisty autorytet w sprawach religijnych, nie będzie chciał zmuszać innych do zmiany, ani nawet mówić im, że się mylą. Stąd żaden unitarianin nie będzie nawracał innych, jednak będzie chętnie tłumaczyć i omawiać swoje poglądy.

14. Czy unitarianie angażują się w misje zagraniczne?
Nie- w ogólnie przyjętym znaczeniu tego określenia. Nie jest częścią unitariańskiej tradycji dążenie do zmiany poglądów osób wyznających inne religie. Okazjonalnie unitarianie praktykowali duszpasterstwo zagranicą, ale było to w celach edukacyjnych, kulturalnych lub społecznych jak np. Kharang Rural Centre prowadzone przez Rev. Margaret Barr w Khasi Hills w Assam i zapoczątkowane na prośbę ludu Khasi, ponieważ ich wierzenia doprowadziły ich do unitarianizmu.
Przez wiele lat Unitarianie dążyli do rozwoju dobrych stosunków miedzy różnymi religiami przez wspieranie organizacji jak Światowy Kongres Religii (World Congress of Faith) i uczestniczenie we wspólnych nabożeństwach wielu religii (All-Faiths services). Unitarianie uważają, że między religiami powinien panować dialog oparty na wzajemnym szacunku, ponieważ żadna religia nie może twierdzić, że posiadła całą prawdę. Jest wiele punktów, co do których różne religie się zgadzają i unitarian raduje ich odnajdywanie.

15. Czy istnieje duszpasterstwo unitariańskie?
Unitarianie uznają za ważne aby mieć w swoim gronie mężczyzn i kobiety szczególnie wykształconych, którzy mogą poświęcić swój czas pracując z kongregacją i dawać duchową i intelektualną inspirację innym unitarianom, jak również wykonywać pracę duszpasterską, jak jest to przyjęte w innych kościołach. Duchowni unitariańscy zdobywają wykształcenie w Manchester College, Oxford lub Unitarian College, Manchester przed zatwierdzeniem ich przez General Assembly (Zgromadzenie Ogólne). Wiele osób z laikatu również uczestniczy w prowadzeniu nabożeństw i ten udział jest dobrze widziany i znaczący w tym, że podkreśla fakt, iż duchowni unitariańscy nie są klerem oddzielonym od reszty wiernych, a raczej grupą mężczyzn i kobiet wybranych do prowadzenia swoich kongregacji w sprawach religijnych.

16. Jak można znaleźć kościoły unitariańskie? (UK)
Przez skierowanie zapytania do Unitarian Information, Essex Hall, Essex Street, London, WC2R3HY, które wydaje rocznik i książkę adresową kongregacji.

17. Czy wszyscy Unitarianie spotykają się w kościołach?
Spotkania odbywają się w różnych budynkach – czasami nazywanych kościołami, kaplicami lub domami spotkań. Czasami nazywają się unitariańskie a czasami Wolnych Chrześcijan.
Istnieją także grupy nazywane fellowships (grupy członkowskie), które spotykają się w domach lub wynajętych pomieszczeniach. Najczęściej są one tworzone przez osoby świeckie w poszukiwaniu nowych dróg religijnego zaangażowania. Jak każda kongregacja unitariańska, a także każda taka grupa może dowolnie wybrać sposób prowadzenia nabożeństw.

18. Czy niezrzeszeni unitarianie mogą liczyć na wsparcie?
National Unitarian Fellowship umożliwia członkostwo dla tych osób, które sympatyzują z liberalnymi poglądami religijnymi wyrażanymi przez unitarian, ale z różnych powodów nie chcą lub nie mogą należeć do któregoś kościoła unitariańskiego. Należąc do tego stowarzyszenia maja możliwość poznać bliżej unitarianizm w grupach korespondencyjnych, przez miesięczne publikacje, lekturę książek. Członkowie organizacji unitariańskich lub innych religii mogą dołączyć do National Unitarian Fellowship; istnieje również grupa „juniorska” dla niezrzeszonych dzieci.

19. Jakie angielskie czasopisma wyrażają poglądy unitariańskie?
a) The Inquierer (dwutygodnik)
b) The Unitarian (miesięcznik)
c) „Faith and Freedom” („Wiara i Wolność” wydawany 3 razy w roku)

*****
Uzupełnienie:

Co jest symbolem unitarianizmu?
Współcześnie unitarianie jako symbolu, loga używają kielicha z płomieniem wydobywającym się z jego środka otoczonego dwoma obręczami. Wiele osób nie wie co to za symbol i skąd pochodzi.
Unitarianie nie używają, jakiejś „świętej” nienaruszalnej symboliki, jednak w celu identyfikacji ruchu, jego rozpoznawalności, spora część kongregacji na świecie używa symbolu kielicha, znicza. Nie jest tak jednak wszędzie i unitarianie Węgierscy i Siedmiogrodzcy czy np. Czescy mają swoje lokalne godła. Również przedwojenni i powojenni unitarianie w Polsce używali innego godła.
Czytaj więcej>>

Gdzie w Polsce działają zorganizowane grupy unitariańskie?
Towarzystwo Unitariańskie im. Braci Polskich zaprasza na otwarte spotkania KLUBU UNITARIAN, które obywają się w siedzibie Oddziału Warszawskiego Polskiego Związku Esperantystów w Warszawie, ul. Andersa 37 lok 59A (domofon 159)
Więcej o UU>>

niedziela, 28 października 2018

Katolickie Pokemony

Tak oto właśnie powstała katolicka wersja światowego hitu "Pokemon GO!". Tyle, że w tej wersji zamiast Pokemonów łapie się katolickich świętych oraz postacie biblijne oraz należy się też wykazać wiedzą na tematy religijne. "Follow JC GO" (Follow Jesus Christ) to gra miejska oparta na technologii rzeczywistości rozszerzonej.




Święty Franciszek, św. Piotr, Mojżesz, Maryja z Guadalupe - to tylko niektóre postacie, które można "złapać" w "Follow JC GO". W całej grze są 3 typy świętych o jakich można powalczyć z innymi: święci i błogosławieni, postacie biblijne oraz wizerunki Maryi z całego świata. Niestety w tej chwili gra dostępna jest tylko w wersji hiszpańskojęzycznej, ale twórcy zapowiadają, że prace nad kolejnymi wersjami językowymi są już zaawansowane. Po złapaniu świętego otwiera  się jego karta postaci i można poznać historię, najważniejsze wydarzenia z jego życia, datę beatyfikacji, kanonizacji lub informację czego jest patronem. Jeśli w kolekcji ma się np. kilka postaci św. Jana Pawła II lub innego świętego, możesz się wymienić ze swoimi przyjaciółmi.
Wydawcą nowej wersji "Pokemon Go" jest fundacja "Ramon Pane", zajmująca się szerzeniem nowej ewangelizacji. Przewodniczącym rady nadzorczej fundacji jest kard. Oscar Rodríguez Maradiaga z Hondurasu.






sobota, 27 października 2018

Strażacy eskortują samochody- kaplice

Tymczasem  dnia 17.11.2014r. w jednym z miast na ultrakatolickim Podkarpaciu...

Eskorta przez OSP z parafii Książnice samochodu-kaplicy, który przywiózł Obraz Miłosierdzia Bożego, relikwie św. Faustyny oraz św. Jana Pawła II do naszej parafii, do parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Książnicach z okazji peregrynacji.

Wcześniej strażacy zabezpieczyli miejsce postoju samochodu na placu przykościelnym oraz przejęli jego eskortę na granicy parafii od strażaków z OSP należących do parafii w Woli Mieleckiej.

Eskortę podjęły:
- OSP Goleszów
- OSP Książnice
- OSP Rydzów


piątek, 26 października 2018

Jatha ahu- podstawowy tekst zaratusztriański

JATHA AHU
(Ahuna Vairya)

Dla przypomnienia podstawowy tekst zaratusztriański, będący dosłownie i w przenośni streszczeniem Gath, Hymnów Zaratusztry. To jedna z najstarszych, krótkich modlitw, które recytuje się często podczas uroczystości oficjalnych i osobistych.

Jatha ahu wairjo
Atha ratusz aszat czit hacza
Wangeusz dazda manangho
Szjaothananam angheusz mazdai
Chszathremcza ahurai a yim
Dregubjo dadat wastarem

PRZEKŁAD POLSKI

On (Mazda Ahura) jest zarówno upragnionym Mistrzem, jak i Sędzią według Aszy. Dokonuje aktów Dobrej Myśli, aktów życia. Królestwo należy do Mazda Ahury, Pasterza ubogich.

KOMENTARZ

Powinnością ludzi jest zmaganie się o zachowanie świata stworzonego przez Ahura Mazdę. Niebiańskim wzorem i Boskim Opiekunem przed chaosem i złem powinna być dla ich myśli i działań Dobra Myśl Ahura Mazdy, który ustanowił pierwszy, nieskażony stan życia. Nowy świat będzie nagrodą za postępowanie, które przystoi Jego stworzeniom. Jeśli one uwierzą w Ahura Mazdę i będą żyć według Jego praw i zasad, to On – jak dowódca - poprowadzi ostateczną walkę przeciwko złu na świecie. Jednocześnie weźmie pod opiekę Swoich czcicieli – jak pasterz swoje trzody. [Por. J. 1.29 i J. 5.53.9].

PODSUMOWANIE
Modlitwa Yatâ ahû vairyô poświęcona jest zatem „generowaniu” władzy 'królewskiej' dla Ahura Mazdy, odnawianiu uporządkowanego świata według wzoru (ratu) pierwszego uporządkowanego świata Ahura Mazdy (ahu), i ustanawianiu Go Opiekunem ubogich i potrzebujących.




https://www.facebook.com/Zaratusztrianie/photos/a.467199613316908.92385.157973627572843/1429059467130913/?type=3

czwartek, 25 października 2018

Pastafarianie w Licheniu



Podczas V Zjazdu wyznawców Latajacego Potwora Spaghetti, który odbył się w dniach 23-26.08.2018., część z nich postanowiła odbyć najprawdopodobniej pierwszą w Polsce, a może i nawet na świecie, pastafariańską pielgrzymkę do (i tu uwaga), katolickiego sanktuarium w Licheniu. W końcu jeżeli rzymscy katolicy zaczęli całkowicie na poważnie pielgrzymować do Las Vegas (ZOBACZ), to dlaczego pastafarianie nie mogą zająć ich miejsca? 😉😄👍

Oto wybrane zdjęcia z tego jakże wiekopomnego wydarzenia religijno-turystycznego.

https://www.radiopasta.pl/relacje/0090/relacja-0006.jpg
https://www.radiopasta.pl/relacje/0090/relacja-0007.jpg
https://www.radiopasta.pl/relacje/0090/relacja-0009.jpg
https://www.radiopasta.pl/relacje/0090/relacja-0012.jpg
https://www.radiopasta.pl/relacje/0090/relacja-0014.jpg
https://www.radiopasta.pl/relacje/0090/relacja-0016.jpg
https://www.radiopasta.pl/relacje/0090/relacja-0017.jpg
https://www.radiopasta.pl/relacje/0090/relacja-0018.jpg
https://www.radiopasta.pl/relacje/0090/relacja-0022.jpg


Więcej zdjęć ze zjazdu znajdziecie na stronie internetowej Radia Pasta
http://www.radiopasta.pl/relacja,0090

środa, 24 października 2018

Kaplica w samochodzie

Oto chyba najbardziej znany wielkopolski, chociaż wcale nie jedyny w tym kraju, samochód kaplica.  Tak na wypadek, gdybyś poczuł potrzebę modlitwy i nie mógłbyś tego zrobić na dworze, tylko potrzebowałby wejść do blaszanego dostawczaka. Bo w końcu jest u nas tak mało kościołów i kaplic jedynie słusznego wyznania i ludziska nie mają się gdzie modlić, a w wypadku kolejnego spadku frekwencji na mszach, zawsze można podjechać czymś takim pod blokowisko i spędzić wiernych, a na prowincji to i pod każdy dom z osobna podjechać... 😄

wtorek, 23 października 2018

Gathy- hymny Zaratusztry

CO TO SĄ GATHY?

Gathy to hymny ułożone przez Zaratusztrę, Manthrana ( nauczyciela 'prowokującego do myślenia' - manthra: słowa prowokujące do myślenia ), który głosił religię zwaną mazdajasną bądź zaratusztrianizmem.
Gathy to zarazem Objawienie dane przez Mazda Ahurę Zaratusztrze. To zatem swego rodzaju dialog Boga z człowiekiem, i człowieka z Bogiem, a także Boga z innymi stworzonymi przezeń istotami.

Wersety Gath zostały skomponowane w formie metrycznej charakterystycznej dla archaicznej indoirańskiej poezji religijnej.

Ich styl wersyfikacji jest niezwykle skondensowany, a standardowa konstrukcja gramatyczna niemal nieobecna. Pod względem objętości Gathy stanowią książeczkę zawierającą ok. 6000 słów w 1300 liniach ułożonych w 238 wersetach, a te z kolei dzielą się na 17 rozdziałów, zwanych Haiti lub – w częściej używanej formie późniejszej – HA.

17 hymnów (HA) gathyjskich dzieli się na pięć większych części: 1. Ahunawaiti, obejmuje Ha 28-34 i składa się ze 100 wersetów. 2. Usztawaiti, obejmuje Ha 43-46 i składa się z 66 wersetów. 3. Spenta Majniu, obejmuje Ha 47-50 i składa się z 41 wersetów. 4. Wohu Chszathra, obejmuje Ha 51 i składa się z 22 wersetów. 5. Wahiszto Iszti, obejmuje Ha 53 i składa się z 9 wersetów.

Język Gath należy do grupy indoirańskiej, stanowiącej część wschodnią rodziny języków indoeuropejskich. Sam język zwany jest gathyjskim, a ponieważ Gathy zostały włączone do korpusu Jasny, będącego z kolei częścią Awesty, jest także nazywany staroawestyjskim. Duży wpływ na nasze rozumienie języka gathyjskiego, zarówno pod względem słownictwa, jak i gramatyki ma jego bliskość z wczesną formą sanskrytu wedyjskiego.

K. D. Irani



https://www.facebook.com/Zaratusztrianie/photos/a.467199613316908.92385.157973627572843/1445460372157489/?type=3

poniedziałek, 22 października 2018

Lusławice- druga stolica Braci Polskich



W połowie XVI wieku Lusławice należały do dwóch dziedziców: Lusławice Górne trzymał Stanisław Taszycki (zm. 1592), a Dolne Piotr Błoński herbu Biberstein (zm. 1578), sędzia grodzki sądecki, szwagier Taszyckiego. Początkowo obaj byli ewangelikami-reformowanymi, jednak po rozłamie antytrynitarskim przeszli razem do dyteistów (tzw. dwójbożan - gr. dyo dwa, Theos Bóg). Założony przez Taszyckiego i Błońskiego zbór w Lusławicach przetrwał niemal całe stulecie pobytu arian w Polsce od 1561 do 1658. W 1561 do lusławickiego zboru powołano na kaznodzieję Stanisława Wiśniowskiego, jednego z czołowych przedstawicieli dyteizmu małopolskiego. Ministrami byli tu m.in.: Piotr Stoiński (młodszy), Jerzy Szoman, Stanisław Lubieniecki (starszy), Jonasz Szlichtyng, Seweryn Morsztyn; ostatnim kaznodzieją był w latach 1653-1658 Jan Moszowski. Budynek zboru wzniesiono w 1565 w pobliżu dworu Błońskich w Lusławicach Dolnych. Około 1570 obaj patronowie zboru (zapewne z inicjatywy Wiśniowskiego) założyli szkołę wyższą, w której rektorami byli: 1600 Albert Calissius, potem Walenty Baumgarten, 1636 Czech Jan Hradecki. Specjalnie zbudowany dom szkolny stanął - podobnie jak budynek zboru - na terenie posiadłości Błońskich. W sąsiedztwie szkoły około 1575 stanął gmach drukarni. Bracia Polscy dwukrotne zwoływali do Lusławic synod generalny: na synodzie w czerwcu 1578 doszło do tzw. „ugody lusławickiej”, na mocy której większość dyteistów ze zborem lusławickim na czele przeszła do silniejszych liczebnie i dogmatycznie unitarian; na synodzie mojowym 1582 wykluczono ze społeczności Braci Polskich Szymona Budnego, jednego z najwybitniejszych hebraistów XVI w. (głównym powodem ekskomuniki Budnego był jego radykalizm dogmatyczny - głosił nonadorantyzm). W 1598 Abraham Błoński (zm. 1616), syn Piotra, udzielił schronienia Faustowi Socynowi w swoim majątku Lusławice Dolne. Socyn spędził u niego ostatnnie sześć lat życia i został tam pochowany. Po likwidacji centrum arianizmu w Rakowie w 1638, ośrodek dyspozycyjny zboru ariańskiego ulokowano w Lusławicach, do których przeniosła się część grona pedagogicznego Akademii Rakowskiej, m.in. Jonasz Szlichtyng, czołowy działacz ostatniego pokolenia Braci Polskich. W 1647 został Szlichtyng skazany zaocznie wyrokiem sądu sejmowego na infamię, konfiskatę dóbr i karę śmierci za książkę zawierającą wyznanie wiary Braci Polskich „Confessio fidei illarum Ecclesiarum...”, 1642 (przekład pol. „Wyznanie wiary zborów tych, które się w Polsce chrystiańskim tytułem pieczętują”, 1646); równocześnie sąd sejmowy nakazał zamknięcie· wszystkich szkół i drukarń ariańskich w Polsce. Dziedzic Lusławic Dolnych Jan Błoński (zm. 1665), pod wrażeniem surowego wyroku sądu sejmowego, w 1648 przeszedł do zboru kalwińskiego (Błoński mimo konwersji, w dalszym ciągu utrzymywał dotychczasowe stosunki przyjacielskie z Braćmi Polskimi; spowodowało to szereg represji, był kilkakrotnie oskarżany o sprzyjanie antytrynitarzom). Kres ośrodkowi ariańskiemu w Lusławicach położyli reformaci z pobliskiego Zakliczyna. Za namową reformatów właściciele drugiej połowy Lusławic Taszyccy przeszli na katolicyzm, budynki zboru i szkoły zostały zrównane z ziemią. Hieronim Gratus Moskorzowski - wnuk wybitnego polemisty i działacza zboru Braci Polskich, również Hieronima - zapisuje w diariuszu pod datą 18 listopada 1647:

„List od Wielebnego Pana Ruara do rąk naszych dotarł. Przyniósł on zaiste smutne i zmuszające nas do wylania potoków łez żałobne wieści, że ostatni zbór w Lusławicach, owa najstarsza nasza świątynia z kwitnącym gimnazjum (które mnie kiedyś dało młodzieńczą togę i gdzie stawiałem moje pierwsze kroki) została zrównana z ziemią, wycięta do korzeni, do fundamentów i zburzona a zwłoki pobożnego Fausta Socyna ze Sieny dostały się w posiadanie najzacieklejszych wrogów wiary chrześcijańskiej”

Zobacz zdjęcia TUTAJ.

Cenotaf Fausta Socyna w parku dworskim w Lusławicach wzniesiony w 1933 roku, z fundacji Unitariańskiego Towarzystwa Historycznego w Bostonie. Inicjatorem budowy mauzoleum był amerykański historyk i badacz dziejów unitarianizmu - Earl Morse Wilbur. Projekt pomnika wykonał wybitny architekt okresu międzywojennego Adolf Szyszko-Bohusz, realizatorem projektu był tarnowski rzeźbiarz Bronisław Kulka. Pierwotnie mauzoleum zamierzano postawić w miejscu grobu Fausta Socyna, jednak ówczesny właściciel tych gruntów - miejscowy chłop - nie wyraził na to zgody. Ostatecznie mauzoleum stanęło na terenie parku lusławickiego dworu.

Pomnikowi nadano monumentalną formę antykizowanego mauzoleum Na dwustopniowym podwyższeniu, krepidomie, ustawiono cztery kolumny doryckie. Na nich wspiera się gładki dorycki architraw, na nim zaś płaski dach. Pod architrawem umieszczono kamień z pierwotnego grobu Fausta Socyna, na którym zachowały się słabo czytelne pozostałości wcześniejszych inskrypcji. Na stronie frontalnej umieszczono napis:

„Faustus Socinus 1539-1604”

Na tylnej zaś znajduje się inskrypcja łacińsko-włoska o treści:

„In memoriam / Fausti Socini Itali / nati Senis Dec 5, 1539 / denati Luclaviciis, Mar. 3, 1604 / et In recognitione laborum jus / pro libertate, ranione, et tolerantia / In religione posuerunt 1933 / cultores in Europa, Anglia, America / Che semina virtu, raccoglie fama / E vera fama supera la morte”

Zobacz zdjęcia TUTAJ.


Źródła:
https://www.facebook.com/szlakbracipolskich/posts/1847645418604983?__xts__%5B0%5D=68.ARB68MHcXc1i7vT8FDHaQ4pfpc8G8miAt4vlhh9Dgy49O9_lpISBNYncTp8QYPDXz0C7TFShUz2YxfCdKUgPvwKtUUruy--Z7Doo2Z0XxOH5E-OTKvU58Dy8xQScnUrJq1Mu4NYr_Uz0FnW4cZ_Am-WLPv8WK2ZpK8uVWpOqtS3DiNUkFSPfnqJMOCKuINbKFTfCDg&__tn__=-R

https://www.facebook.com/szlakbracipolskich/posts/1820641581305367?__xts__%5B0%5D=68.ARBAxiOyyaq_9J9kYaBxMMYhXi8-afOMcimUi4YQa7a5cdVbYkc4fzClM7p0IbAk_4-rpLYSPoGvMH99s3I8rvWR6iaZuhEtU6kzJZuMrKeWf4g402R4XL5PSFKWVAI4GbLjFdn4FOpSKyi4cu_GkLz8e658OUSJIDIh2hLPveJktlj9SNLYCeKJDtoICEtAaGt11A&__tn__=-R