piątek, 16 listopada 2018

Najmniejsza republika świata

Nauru – trzecie najmniejsze państwo na świecie. Najmniejsza republika świata. Kraj, który możesz objechać samochodem w 20 minut. Kraj, który najpierw był najbogatszy na świecie – a potem stał się pralnią brudnych pieniędzy.




czwartek, 15 listopada 2018

Dzieci ciągnęły Porsche z proboszczem

Całe zdarzenie miało miejsce na Malcie, małym wyspiarskim kraju nawet bardziej katolickim niż Podkarpacie. Nowy proboszcz poruszał się po ulicach Żebbuġa Porsche boxsterem S drugiej generacji. Duchowny zaangażował do tego grupę kilkudziesięciu dzieci, aby ciągnęły jego auto w procesji ulicami parafii- do tego w deszczu. Zupełnie jak za czasów niewolnictwa i faraonów. Sam zainteresowany oczywiście nie widział w swoim wybryku nic złego, jak na typowego xiędza przystało. Najbardziej przerażajaca była jednak ewidentna radość dorosłych parafian towarzyszących całemu temu wydarzeniu... 👎😟😡



środa, 14 listopada 2018

Afrykański ksiądz śpiewa hymn Polski



Ksiądz Izaak Antwi-Boasiako z Ghany, który w Polsce przyjął święcenia kapłańskie śpiewa specjalnie dla Polski i Polaków nasz hymn  Dziękujemy.

Izaak Antwi-Boasiako  świętuje Narodowe Święto Niepodległości.
Dla moich polskich znajomych i friends 
#likepolska #likePolska


Materiał filmowy dostępny tylko pod poniższym linkiem:
https://pl-pl.facebook.com/iantwiboasiako/videos/10205576599050764/

wtorek, 13 listopada 2018

Żonata zakonnica została świętą

W dzisiejszej części cyklu "Podstawy Mariawityzmu" postanowiliśmy odejść od chronologii prezentowanych zdarzeń, aby przedstawić postać siostry Arcykapłanki Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej, której wspomnienie obchodzimy dziś w Kościele Mariawickim. Każdy mariawita pamięta o Niej w szczególny sposób poprzez codzienne odmawianie aktu adoracyjnego: "Niech będzie uwielbiona Trójca Święta przez posługę i męczeństwo św. Michała i św. Izabeli".

https://pl.wikipedia.org/wiki/Maria_Izabela_Wi%C5%82ucka-Kowalska#/media/File:Izabela_Wi%C5%82ucka.jpg


Rzeczywiście siostra Arcykapłanka przeżyła wielkie męczeństwo duchowe. Zmarła 28 listopada 1946 (stąd dzisiejsze wspomnienie tej wielkiej postaci). Żyła tylko 56 lat. Jej męczeństwo było spowodowane przeżyciami wywołanymi dramatem rozłamu z 1935 roku, prześladowaniami wspólnoty felicjanowskiej i uwięzieniem arcybiskupa Michała w Rawiczu w 1936 roku. Owe wydarzenia zahartowały ją duchowo, ale bardzo nadwątliły jej delikatne zdrowie. Gdy w okresie okupacji przyszedł nadmiar cierpień, pokonywała je wysiłkiem ducha, ale to czyniło coraz większe spustoszenie w jej osłabionym organizmie. Na gorycz tych cierpień składały się: aresztowanie i 14-miesięczny pobyt w więzieniu w Płocku arcybiskupa Michała szykanowanego ciągłymi przesłuchaniami, długotrwałe bezskuteczne starania o jego uwolnienie, nieustanne przyjazdy różnych komisji niemieckich do Felicjanowa i zakaz prowadzenia działalności zastosowany do wspólnoty felicjanowskiej w odróżnieniu od mariawitów płockich, którym takiego zakazu nie wydano. Do tych udręk doszły jeszcze przeżycia w obozach w Działdowie i Pomiechówku, rozproszenie zgromadzeń zakonnych i w końcu cios jakim była wiadomość o śmierci arcybiskupa Michała w obozie w Dachau, który w tym czasie pisał o swym dobrym zdrowiu. Wszystkie te cierpienia oraz brzemię całkowitej odpowiedzialności przełożeńskiej za losy Kościoła - stały się powodem zarówno męczeństwa jej ducha, jak też przyczyną jej fizycznego wyniszczenia.

poniedziałek, 12 listopada 2018

Dżinizm- religia i nudyzm

Dżinizm to religia, która narodziła się w Indiach w VIII w. p.n.e. Jej nazwa wywodzi się od słowa dżina, czyli „zwycięzca”, i odnosi się do duszy, która pokonała swoich „wewnętrznych wrogów”, osiągając stan wyzwolenia. Za twórcę tej religii uważany jest Parśwa (Parśwanatha). Dżiniści uznają go za 24 tzw. tirthankarów („budowniczych mostów”, tzn. przygotowujących doktrynę).



niedziela, 11 listopada 2018

Konwersja na zaratusztrianizm

ZARATUSZTRIANIZM – KONWERSJA CZYLI SPÓR O NAWRÓCONYCH

Współcześni zaratusztrianie nie zgadzają się co do tego, czy osoby z zewnątrz mogą przechodzić na ich wiarę. Rozproszeni w małych społecznościach mniejszościowych w Persji, Indiach, Europie i Ameryce Północnej i bez hierarchii religijnej, zaratusztrianie kierują się głosami rad i ważnych kapłanów, których autorytet jest tylko lokalny. Nawet w obrębie społeczności dana osoba może zdecydować się nie akceptować decyzji rady lub dastura. Zaratusztriańskie społeczności i jednostki mają zatem różne poglądy na temat nawrócenia. Mają tendencję do skupiania się wokół dwóch ogólnych tendencji, reformistycznych i tradycjonalistycznych, ale nawet w tych grupach zmienność jest znaczna.

Gathy, jak również inne teksty Avestyjskie i Pahlavi, są cytowane przez obie strony, aby uzasadnić swoje stanowiska.

Perskie społeczności zaratusztrian nigdy wyraźnie nie sprzeciwiały się akceptacji nawróconych. Parsowie w XVIII wieku zasadniczo odmawiali akceptowania jako zaratusztrian osób innych niż dzieci rodziców Parsów. Ten rygor można przypisać presji struktury kastowej w Indiach, wzmocnionej rosnącym dobrobytem systemu opieki społecznej Parsów, co mogło by być zachętą do ubiegania się o przyjęcie do zaratusztriańskiej społeczności.

W Persji większość zaratusztrian żyła w skrajnym ubóstwie i cierpiała z powodu częstych prześladowań do początku XX wieku. Kwestia nawrócenia na zaratusztrianizm raczej nie wchodziła w rachubę z powodu restrykcji panującej wiary muzułmańskiej. Po zmianach konstytucyjnych, sytuacja perskich zaratusztrian stopniowo się poprawiała. Częściowo dzięki polityce Rezy Szacha, (na przykład, przyjmowanie zoroastryjskich nazw dla miesięcy), w latach trzydziestych nastąpiło przebudzenie zainteresowania przedislamską historią i religią. Od czasu rewolucji islamskiej zw 1978, perska zaratusztriańska społeczność ewidentnie stała się jeszcze bardziej ostrożna w przyjmowaniu nawróconych.

Przyczyny filozoficzne i religijne prezentowane są przez wykształconych zaratusztriańskich konserwatystów:

Konserwatyści twierdzą, że wszystkie wielkie religie są równie prawdziwe i że żadna wiara nie jest lepsza ani bardziej pożądana niż jakakolwiek inna. Wszystkie religie, które prowadzą do prawych i konstruktywnych działań, są inspirowane przez Boga i poprowadzą swoich dobrych wierzących do niebiańskiej nagrody. Dlatego nie ma powodu, aby przedkładać jedną religię nad drugą. Ci konserwatyści zalecają, aby poszukiwacz duchowy poszukiwał w swojej własnej wierze, bez prób adoptowania innych religii. Zgodnie z tym poglądem nie tylko nie powinno się nawracać na zaratusztrianizm, ale nawet nie powinna zaistnieć taka potrzeba. Chrześcijanie powinni być dobrymi chrześcijanami, muzułmanami dobrymi muzułmanami i Żydami dobrymi Żydami.

Religijna wersja tego argumentu to twierdzenie, że sam Bóg ustanowił pewien rodzaj religijnego przeznaczenia, a zatem nawrócenie jest nieposłuszeństwem wobec Boga, który dał ci twoją konkretną religię. Wielu tradycjonalistów, szczególnie Parsowie, wierzy, że dusza, która przed narodzinami tworząc ciało materialne, wybrała, w jedności z wolą Boga, wejście do określonej religii. Próba nawrócenia jest sprzeczna z prawdziwą naturą własnej Duszy. Dla tradycjonalistów nawrócenie jest po prostu bliskie bluźnierstwu - akt pogardy dla Boga, który dał ci narodziny w określonej tradycji. To prawda, tradycjonaliści przyznają, że wiele z wielkich wyznań było pierwotnie zbudowanych na nawróceniach z innych religii, ale te wczesne, nawrócenia są uzasadnione, ponieważ zostały dokonane pod natchnieniem prawdziwego Proroka - takiego jak Mojżesz, Jezus, lub Mahomet. Kiedy era Proroka już minęła, nawrócenia znowu stają się nieważne, ponieważ tylko boski Prorok ma władzę nawracania ludzi.

Irańscy zaratusztrianie znacznie chętniej przyjmują nawróconych, akceptując małżeństwa z nie-zaratsztrianami (którzy są następnie witani w społeczności) oraz osoby o mieszanym rodowodzie. Problemy z nawróceniem w Iranie są głównie polityczne: nawrócenie kogoś jest przestępstwem przeciwko Republice Islamskiej i może być poważnie karane. Dlatego konwersje w Iranie odbywają się po kryjomu i wielkiej tajemnicy (z moich informacji wynika że w Iranie jest bardzo znaczna ilość krypto zaratusztrian, ukrywających swoją wiarę, a ich ilość cały czas się zwiększa jako odpowiedź na islamski nacisk. Według oficjalnych danych w Iranie było w 2012 r. około 25 270, to wzrost liczby o 27,5% w porównaniu z 2006 r. Według danych nieoficjalnych ta liczba wynosi obecnie 60 000 wyznawców!).

Jakich argumentów używają "liberalni" zaratusztrianie:

Najczęściej cytowanym fragmentem tych, którzy preferują przyjmowanie nawróconych, jest Yasna 31.3 (yā jvantō vīspə'ng vāuraya), przez którą mogę nawrócić wszystkich żyjących "(Insler, s. 182), cytowany jako dowód uniwersalnego charakteru orędzia Zaratusztry. Kilka innych wersetów Gatha, zwłaszcza Yasna 46.12, w którym rodzina nie-irańska jest wymieniona wśród zwolenników Zaratusztry, jest dla liberałów argumentem przeciwko ograniczeniu zaratusztrianizmu do konkretnej rasy lub narodowości. Co więcej, liberałowie utrzymują, że wewnętrznie doktryna Ghat uległa degeneracji w irańską ideologię z powodu ograniczeń językowych i innych barier i takich zmian, jak włączenie rygorystycznych rytuałów czystości związane z ustanowieniem zorganizowanej religii.

Liberalni reformiści twierdzą, że udokumentowana historia jest ich najsilniejszym argumentem przemawiającym za nawróceniem. Zgodnie z pismami zaratusztriańskimi, poczynając od oryginalnych Gatha z Zaratusztry, a kończąc na dziełach doktrynalnych napisanych w średniowieczu, nawrócenie zostało wspomniane wielokrotnie jako praktyka w całej długiej historii religii.

W oryginalnych hymnach Zaratusztry, Ghat jest wiele fragmentów, w których Prorok wyraźnie twierdzi, że misją jest nawrócenie wszystkich ludzi - nie tylko Indo-Irańczyków. Odniesienia do konwersji występują w całej Aveście, a nawet w nowejAvestście, napisanej około 200-400 AD, w Vendidad. Naukowcy z Zachodu i zaratusztrianie opisali obszernie historię rozprzestrzenianiania się zaratusztrianizmu w Armenii, Azji Środkowej i na wschodzie Chin; inne historyczne teksty i badania archeologiczne dowodzą, że zaratuszrytrianizm rozprzestrzenił się poprzez perskich kupców na zachód, na Azję Mniejszą, Syrię, a być może nawet na Europę Wschodnią. W krajach graniczących z Iranem wielu ludzi stało się zaratusztrianami, którzy nie byli pochodzenia indoirańskiego. Nawet po podboju islamskim, zaratusztrianizm był nadal otwarty dla nawróconych, zwłaszcza służących w zoroastryjskich domach, którzy zostali przyjęci do wiary przez swoich pracodawców. Surowy zakaz konwersji pochodzi tylko z XIX wieku naszej ery.

Tekstowe i historyczne dowody dostarczają mocnego i przekonującego argumentów za konwersją. Tradycjonaliści, mając do czynienia z wyraźnymi odniesieniami Zaratusztry do nawracania wszystkich ludzi, w tym nie Indo-Irańczyków, mogą odpowiedzieć jedynie z kontrargumentem, że to NAUKI i IDEE Proroka są przeznaczone dla całego świata, podczas gdy RELIGIA i jej rytuały należą wyłącznie dla ludu indoirańskiego. Innymi słowy, każdy może być inspirowany świętymi słowami Zaratusztry, ale tylko czystej krwi Indo-Irańczycy mogą praktykować prawdziwą religię Zaratusztry.

"Zaratustrianie" liberalni są inspirowani tekstem Ghat, które uważają za jedyne żywe słowa Proroka i pierwotny tekst wiary. Uważają Zaratusztę za wielkiego innowatora, a nie za reformatora poprzedniej tradycji. W Ghatach nie ma wzmianki o wyszukanej mitologii, świętych harmonogramach, przyjściu Mesjasza, wyłączności Indo-irańskiej, prawach kapłańskich czy surowych praktykach religijnych i rytualnych. Ton Ghat jest filozoficzny, abstrakcyjny i etyczny. Rytuały, mity i praktyki, które tradycjonaliści tak bardzo chcą utrzymać, mówią liberałowie, zostały odrzucone przez Zaratusztrę, który nigdy ich nie chciał. Dopiero później te rytualne i społeczne elementy zostały ponownie wprowadzone do religii. Dlatego, nie powinno się sprzeciwiać nawróceniu się na zaratusztrianizm, ponieważ wyłączne przywileje religijne ludu indoirańskiego nigdy nie były zamierzone przez Zaratusztę.

Opracowanie na podstawie: Encyclopaedia Iranica i strony
http://www.pyracantha.com/Z/



https://www.facebook.com/Zaratusztrianie/posts/1610093219027536

sobota, 10 listopada 2018

Mormoni i sekretne ceremonie

Mormoni - ogólna charakterystyka kościoła. Historia, zasady wiary, zwyczaje mormonów

Mormoni to potoczna nazwa, którą zwykło się określać członków Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich. Termin ten pochodzi od Mormona – tajemniczej postaci uważanej za proroka i kronikarza. Miał on w V w. n.e. spisać historię ludów zamieszkujących kontynent amerykański. Wiadomości te znajdowały się na złotych tablicach, ukrytych przez Indian Północnoamerykańskich.

Najprawdopodobniej nikt nigdy nie dowiedziałby się niczego o Mormonie, gdyby nie Joseph Smith Junior (1805–1844) – amerykański polityk (teokrata) oraz urbanista. W młodym wieku miał on dostąpić objawienia, w którym ukazał mu się Moroni (syn Mormona) i wskazał miejsce ukrycia złotych tablic. Co ciekawe – dodał on także, iż Żydzi znaleźli się w Ameryce Północnej ok. 600 lat przed narodzinami Jezusa.  Zawartość tablic (ich odszukanie nie zostało potwierdzone przez archeologię) została przetłumaczona przez Josepha Smitha Juniora w 1830 r. i ogłoszona jako Księga Mormona.



piątek, 9 listopada 2018

Seks i buddyzm zen

Co zen mówi o seksie? Wykład Mistrza Zen Joeng Hye wygłoszony w maju 2017 w Warszawie.

Joeng Hye SSN zawodowo zajmuje się terapią manualną, masażem i rehabilitacją osób niepełnosprawnych, współpracując z ośrodkami medycyny naturalnej. Z praktyką zen zetknął się na początku lat 80-tych, gdy jako członek grupy parateatralnej, działającej przy warszawskiej Starej Prochowni, brał udział w odbywających się tam warsztatach zen. Rzeczywistą praktykę podjął jednak w kilka lat później.
Po trudnym okresie poszukiwań trafił do Warszawskiego Ośrodka Zen i w osobie Mistrza Zen Seung Sahna rozpoznał swojego nauczyciela. Przez kilka lat pełnił funkcję przewodniczącego Koła Nauczycieli Dharmy. Opiekował się również grupą więźniów zainteresowanych praktyką zen, w Wołowie k/Wrocławia. Jego trening związany był przede wszystkim z Główną Świątynią w Warszawie - Falenicy.
Po czternastu latach praktyki, 5 marca 2000 roku, otrzymał inka (pozwolenie nauczania) od Mistrza Zen Wu Bonga. W marcu 2016 roku otrzymał przekaz dharmy od Mistrza Zen Dae Kwang Sunima oraz tytuł Mistrza Zen. Aktualnie pełni funkcję Nauczyciela Prowadzącego na Litwie, w Toruniu i Gdańsku oraz w Świątyni Głównej Wu Bong Sa w Warszawie.



czwartek, 8 listopada 2018

New Age i duchowość ateistyczna

New Age
Od czego by tu zacząć… Trudno znaleźć jedną spójną definicję tego pojęcia. Można go nazywać ruchem kulturowym, ale łatka „religia” też w pewnych kontekstach byłaby uprawniona. New Age to mieszanka przeróżnych wschodnich i zachodnich religijnych nurtów z parapsychologią, astrologią, czy medycyną naturalną, a często także z np. wiarą w byty pozaziemskie czy przybyszy z Atlantydy.
Wyznawca New Age to często poli- czy panteista, jednakże wielu z nich to także ateiści. Jak to się składa do kupy? Duchowość New Age jest dla wielu wyznawców raczej czymś do przeżywania niż określania w słowach. Dlatego ta religia – jeśli w ogóle tak ją można nazwać – nie zawsze przywołuje pojęcie bóstwa.
Pisząc o New Age warto też na marginesie wspomnieć o zwykłych zabobonnych ateistach. Nie jest prawdą, że każdy ateista jest zatwardziałym materialistą. Wśród klasycznych ateistów znajdziemy też takich, którzy z lubością wczytują się w horoskopy czy nawet chodzą do wróżek. Jak godzą to ze swoim brakiem wiary w bóstwa? Niestety na to pytanie najczęściej sami nie potrafią odpowiedzieć…

Uwaga: jest to termin bardzo wieloznaczny, często będący etykietą (zachęcającą lub zniechęcającą) służącą do oceny zjawisk, a nie do ich nazywania. Często służy także do prowadzenia walk ideologicznych.

Duchowość ateistyczna – Według autorów The Center for Spiritual Atheism duchowość ateisty opiera się na przekonaniu, że Wszechświat stanowi swoistą całość i jest to rezultat tajemniczego ciągu przyczyn i skutków na niewyobrażalną skalę. Duchowi ateiści są zwolennikami holistycznej etyki: odczuwają potrzebę życia w zdrowiu i szczęściu, dlatego starają się przyczynić do tego, aby zdrowy i szczęśliwy był cały świat. Duchowy ateizm nie wyklucza akceptacji poglądów różnych religii, lecz nie rozumianych dosłownie. Jest to duchowy humanizm i naturalizm. Inni podkreślają, że duchowy ateizm wyklucza resentymenty dotyczące religii na rzecz poszukiwania nieteistycznej filozofii i samorealizacji.



Wyniki badań Grupy Barna[a] z roku 2007 wskazują, że około 25% ateistów i agnostyków w USA uważa się za głęboko uduchowionych. W roku 2002 odsetek ten wynosił 19%.

pojęcie wieloznaczne, które może oznaczać:

-życie wewnętrzne osób oparte na rozumieniu rzeczywistości, które odrzuca jej interpretację teistyczną i spirytualistyczną;
-materialistyczną i monistyczną koncepcję świata, opartą na światopoglądzie naukowym i racjonalistycznym;
-nieteistyczne systemy światopoglądowe, takie jak konfucjanizm, taoizm czy wiele form buddyzmu.
W dwu wymienionych wyżej wersjach duchowość ateistyczna jest jednym z przejawów sekularyzacji i indywidualizmu. Wyraża pragnienie zastąpienia doświadczeń religijnych w formach wypracowanych przez trzy tradycje: judaizm, chrześcijaństwo i islam, formami zaspokajającymi potrzeby etyczne bądź estetyczne. Duchowość ateistyczna jest połączeniem niewiary z potrzebą duchowości, której nie zaspokaja ani sama religia ani sam ateizm.

Religie zwane niekiedy ateistycznymi (trzeci wymieniony sposób rozumienia duchowości ateistycznej) nie są uważane za formy takiej duchowości, stanowiąc jedynie powierzchowne adaptacje kultury Wschodu w kręgach określanych jako New Age.

Będąc stosunkowo nowym zjawiskiem, duchowość ateistyczna nie jest jeszcze tradycją, ponieważ nie ma długiej historii. Nie ma też podłoża instytucjonalnego.

Jednym z przedstawicieli tej opcji światopoglądowej jest francuski filozof André Comte-Sponville.




https://www.facebook.com/liberalnykatolik/posts/147587662497935
https://pl.wikipedia.org/wiki/Duchowo%C5%9B%C4%87_ateistyczna



Bracia Polscy- człowiek człowiekowi bogiem

HOMO HOMINI DEUS

Zrealizowany na czarno-białej taśmie, przy użyciu nietypowej technologii, film dokumentalny o odłamie kościoła kalwińskiego, "braciach polskich", zwanych potocznie "arianami". Rozpoczęli oni działalność na ziemiach polskich w II połowie XVI wieku, czyli w czasach, gdy do Polski, jako do kraju względnej tolerancji religijnej, napływała ludność niekatolicka w poszukiwaniu schronienia przed prześladowaniami. Bracia polscy nie uznawali Trójcy Świętej, odrzucali chrzest dzieci, naukę o grzechu pierworodnym i kult przedmiotów. Ich ośrodki znajdowały się w Pińczowie, Lubartowie, Lublinie i w Rakowie (Akademia Rakowska). Podczas II wojny północnej stanęli po stronie kalwińskiego króla Karola X, wskutek czego w 1658 roku zostali skazani na banicję.

reżyseria:
Stanisław Janicki

scenariusz:
Stanisław Janicki



https://www.cda.pl/video/1474800b5

środa, 7 listopada 2018

Rozwód w zaratusztrianizmie



Awesta

Najstarsze teksty Awesty nie poruszają w zasadzie kwestii rozwodu jako takiego. Wnioskować można jedynie na podstawie ciągłego powtarzania przez Zaratusztrę, że kobiety i mężczyźni są sobie równi pod każdym względem, że musiało się to w jakiś sposób przekładać na praktykę.

"Egalitarne ideały zaratusztrianizmu - w szczególności uznanie kobiet za „ partnerów we wspólnej walce ze złem” (Boyce, 1972, s. 308, f. 83) od dawna służyły ochronie godnego statusu kobiet w Społeczność Mazdajasnian. Takie pojęcia parytetu płci są mocno zakorzenione w naukach Avesty i odzwierciedlają charakter wczesnego społeczeństwa irańskiego (Schwartz, str. 4), a także nadają "nowoczesny wygląd tej starożytnej religii" (Hintze, 2003, s. 403)”.

Czasy Achemenidów

Niewiele jest dostępnych informacji na temat rozwodu w Persji w okresie Achemenidów. Istnieją tylko perskie przekazy z zachodnich satrapii imperium Achemenidów dotyczące głównie arystokracji. Można przypuszczać, że w wśród poligamicznych rodzin arystokracji starożytnej Persji rozwód był praktykowany tylko w rzadkich okazjach i że najprawdopodobniej tylko mąż miał prawo do rozwiedzenia się z żoną; być może w takim przypadku wystarczyła zwykła deklaracja, by rozwiązać małżeństwo. Z drugiej strony.duża swoboda, wolność kobiet i podkreślanie ich równości z mężczyznami, w tym prawo do posiadania osobistego majątku, które znamy z przekazów greckich zdają się przeczyć tak jednoznacznemu poglądowi. Potwierdza to poniekąd nadrzędny obowiązek obopólnej zgody małżonków na rozwód za Partów i Sasanidów gdy nastąpiło znaczące ograniczenie praw kobiet.

Czasy Partów i Kodeks Sasanidzki

Na wstępie należy stwierdzić że prawa rozwodowe inaczej były stosowane w praktykowane wśród ludu, a inaczej wśród arystokracji i szlachty irańskiej. W czasach partyjskich kobiety niskiej klasy nie mogły ponownie wyjść za mąż za życia swoich mężów. W przeciwieństwie do prawnych ograniczeń nałożonych na zwykłych ludzi, szlachcianki mogły łatwo rozwieść się z mężami, nie tracąc majątku. Przywileju tego przestrzegano do końca panowania Sasanidów.

Umowa małżeńska określała majątek należący do oblubienicy, zakres władzy męża, a także ograniczenia jakie mogły być nałożone na żonę.
Skomplikowany system małżeństw był trzystopniowy i określał poziom niezależności i przywileje kobiety. Mężczyzna był prawnie zobowiązany do poślubienia kobiety, gdyby był nieżonaty i odbywał z nią stosunki płciowe. Wśród możnych praktykowano poligamię i małżeństwa z bliskimi krewnymi (kuzynami). W tym okresie kobiety musiały być posłuszne swoim mężom.

W partyjskim i sasanidzkim kanonie zaratusztriańskim i prawie cywilnym rozwiązanie małżeństwa było z mocy prawa generalnie możliwe w trzech przypadkach: albo za obopólną zgodą, albo gdy żona była bezpłodna lub winna zabójstwa.

Stopniowa coraz większa patriarchalizacja społeczeństwa doprowadziła do kodyfikacji warunków rozwodu bez zgody żony. Riwāyat ī Ēmēd ī Ašawahištān (rozdział 7) dokładnie opisuje przypadki, w których mąż może odstąpić od swojej prawowitej ( pādixšayyhā ) żony bez jej zgody. Stwierdza: "Odrzucenie ( abēzārīh ) legalnej żony przez prawowitego męża dozwolone jest tylko za ich obopólną zgodą, chyba że kobieta zostanie uznana winną udowodnionego występku (skalania)”. Wyliczono takie skalania jak nierząd, czary, całkowite nie wypełnianie obowiązków małżeńskich, spanie z mężem w czasie miesiączki, oddanie się innemu człowiekowi lub popełnienie jakiegokolwiek innego skalania śmiertelnego, który może zaszkodzić ciału lub duszy.

Prawo stwierdzało jednak, że: Jeśli mężczyzna rozwodzi się z żoną z innych powodów wbrew jej woli, rozwód ( hištārhh ) nie jest ważny i staje się winnym skalania stopnia pierwszego tanāpuhl („grzechu śmiertelnego” [termin grzech śmiertelny jest tylko przybliżeniem pojęcia skalania w zaratusztrianizmie]), podczas gdy niewinna kobieta pozostaje nadal jego małżonką z prawem do majątku męża. Jednakże, w tym przypadku, po śmierci męża własność posiadana przez żonę przechodziła na rodzinę męża, chyba że w chwili zawarcia małżeństwa została zapisana lub ustalona inna umowa lub porozumienie ( pašn ud ēstišn ). Po śmierci męża przyznawano byłej żonie alimenty na jej potrzeby, nie wolno było ich zabrać jeśli mąż zostawił mniej niż tego wymagały jej potrzeby. Alimenty tworzono z majątku męża. Jeśli wina była po stronie kobiety alimenty tworzono z jej majątku. Istniało też prawo do separacji małżonków.

Późniejsze czasy

Inwazja muzułmańska i prześladowania zaratusztrian spowodowały dalsze ograniczenie możliwości rozwodów z utrzymaniem kanonu z czasów sasanidzkich. W diasporze Parsów w Indiach ugruntował się (nie bez wpływu chrześcijańswa) pogląd o nierozrywalności małżeństwa jako związku świętego, którego rozwiązanie jest ostateczną smutną koniecznością. Było to podyktowane troską o przetrwanie wspólnoty religijnej przy jednoczesnym zakazie małżeństw z wyznawcami innych religii. W ten sposób zaratusztrianie bronili się przed rozpłynięciem się w masie innowierców.

Pod koniec XIX wieku zaczęto modernizować prawo religijne w oparciu o Gathy i powrót do najstarszych tekstów Awesty głoszących równość kobiety i mężczyzny.

W 1936 r wprowadzono ustawę o małżeństwie Parsów i rozwodzie w Indiach, a w 1988 roku kolejną modyfikację. Postanowiono między innymi: 1) wiek małżeństwa wynosi 21 lat dla mężczyzn i 18 lat dla kobiet (nawet jeśli zmieniły one religię); 2) dzieci z nieważnych (nieformalnych) małżeństw są uznawane tak jakby małżeństwo było ważne; 3) rozwód można uzyskać z powodu nieuleczalnej choroby umysłowej przez okres dwóch lat; okrucieństwa; separacji powyżej 2 lat (zamiast trzech, jak poprzednio);braku wspólnego pożycia po wydaniu dekretu o odrębnej alimentacji na okres jednego roku (zamiast dwóch lat); nawrócenia na inną religię, braku wspólnego pożycia przez okres jednego roku od orzeczenia separacji sądowej lub zwrotu praw małżeńskich, bez względu na winę; i wzajemną zgodę; 4) zarówno mąż jak i żona mają równe prawa do uzyskania tymczasowych alimentów i stałych alimentów od siebie nawzajem; 5) wiek opieki i utrzymania dzieci wzrasta z 16 do 18 lat; oraz 6) wszystkie pozwy wniesione zgodnie z prawem winny być rozpatrywane przez sąd zaratusztriański.

Pomimo tych zmian na przestrzeni wieków nie należy sądzić, że rozpad małżeństwa jest czy był dla zaratusztrian czymś o obojętnej konotacji moralnej. Zaratusztra zwraca uwagę na cierpienie i odpowiedzialność za jego spowodowanie. Skutkiem rozpadu związku jest zwykle właśnie cierpienie, ogrom goryczy i smutku jaki pojawia się wtedy i potem. To jednak zło i skalanie. Cierpią zwykle także dzieci, może pojawić się gniew, nienawiść i inne złe uczucia. Dlatego ta decyzja ostateczna i powinna być podejmowana z uwzględnieniem poniesienia za nią pełnej odpowiedzialności i nie z błahych powodów. Zaratusztriańscy małżonkowie powinni także zdawać sobie sprawę, że ciążyć na nich obojgu będzie, po tej decyzji, obowiązek uczynienia wszystkiego by zło nie rozpanoszyło się, a jakże o to wtedy łatwo.

https://www.facebook.com/Zaratusztrianie/photos/a.467199613316908/1844511278919061/?type=3&__xts__%5B0%5D=68.ARCpinD5EOZiWyKaceyqg7R40qPwnO60B2afTWPzYZRwabboishTBvrRxHcqDRxXrE9i3YxuJPcpqDm5mGOFmFucFJ0KQT61WnmwEwqmPXILdEEPXFUuqG0j9EFEbDR5LEWzFA52syiZPEHzz_yAZIonTX1uE9JXLkUh33cEXZxqB3_CUkLIPg&__tn__=-R

wtorek, 6 listopada 2018

Historia Kościoła Starokatolickiego w RP

Kościół Starokatolicki w Rzeczypospolitej Polskiej – Kościół prawnie działający na terenie Polski, wpisany pod pozycją 110 w dniu 1 kwietnia 1996 do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych w Polsce, prowadzonego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji. Biskupem Naczelnym Kościoła Starokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej jest ks. bp Dariusz Majewski.

W 2017 roku liczył 254 wiernych (w tym 8 duchownych) w 5 ośrodkach




poniedziałek, 5 listopada 2018

Księża strzelali do polskich barw narodowych

"Kto publicznie znieważa, niszczy, uszkadza flagę lub inny znak państwowy, podlega grzywnie,karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku."

W dniu 27 października 2018 roku w Starym Chrząstowie (Gmina Parzęczew) oficjalnie otwarta została pierwsza w kraju strzelnica Polskiego Stowarzyszenia Srzelectwa Westernowego przeznaczona dla strzelectwa westernowego. Ten niepowtarzalny, klimatyczny i nawiązujący do tradycji Dzikiego Zachodu obiekt dzięki osi o długości 300 m i 4 osiom krótkim pozwala na przeprowadzenie dowolnych zawodów z Mistrzostwami Polski włącznie. Jest ponadto przyjazny osobom niepełnosprawnym, które z powodzeniem uprawiają strzelectwo westernowe.
Wydarzenie to wyjątkowe jest nie tylko dla polskich kowbojów, ale dla całego środowiska strzeleckiego z regionu i województwa łódzkiego, w którym nie było dotychczas tak długiej osi. Oczywiście nie zabrakło tam także księży- przedstawicieli nowej przewodniej siły narodu, którzy w ramach otwarcia postanowli postrzelać sobie do wstęgi w polskich barwach narodowych...
Kim byli owi plebani? To duchowni: proboszcz Michał Ciećwierz z parafii św. Marcina w Oszkowicach (sportowiec i propagator sportu dzieci i młodzieży), ks. proboszcz Radosław Furmański z parafii Rzymsko-Katolickiej pw. Najświętszego serca Jezusa w Zajączkowie (zawodnik, sedzia sportowy i przyjaciel Stowarzyszenia).


Ciekawi nas tylko bardzo czy kowboje w sutannach równie ochoczo ostrzelaliby wstęgę w watykańskich lub maryjnych kolorach???

niedziela, 4 listopada 2018

Polski Kościół Agnostyczny o Jezusie

Jak się okazuje, także w kraju nad Wisłą powstał wirtualny Kościół Agnostyczny. Czy to całkowicie poważna inicjatywa czy tylko żart, o to należy już zapytać samych pomysłodawców...


KOMPEDIUM WIEDZY o JEZUSIE: • Michael Grant, historyk, znawca starożytnej cywilizacji rzymskiej i greckiej, zauważył: „Jeżeli wobec Nowego Testamentu zastosujemy — jak zresztą być powinno — te same kryteria oceny, co wobec pozostałych starożytnych pism zawierających materiał historyczny, to istnienia Jezusa nie możemy negować bardziej niż istnienia mnóstwa innych osobistości pogańskich, których autentyczność jako postaci historycznych nigdy nie była kwestionowana”.
• Rudolf Bultmann, profesor zajmujący się teologią Nowego Testamentu, stwierdził: „Wątpliwości co do tego, czy Jezus naprawdę istniał, są bezpodstawne i nawet nie warto o nich dyskutować. Nikt przy zdrowych zmysłach nie może wątpić w to, że był on założycielem tego historycznego ruchu, którego pierwszym wyraźnym etapem rozwoju było powstanie najstarszej wspólnoty [chrześcijan] w Palestynie”.
• Will Durant, historyk, pisarz i filozof, zauważył: „Gdyby kilku prostych ludzi [którzy spisali Ewangelie] za życia jednego pokolenia wymyśliło tak silną i ujmującą osobowość, tak wzniosłe mierniki moralne i tak urzekającą wizję braterstwa, byłby to cud o wiele bardziej niezwykły niż którykolwiek z opisanych w Ewangeliach”.
• Albert Einstein, urodzony w Niemczech fizyk o żydowskim pochodzeniu, stwierdził: „Jestem Żydem, ale fascynuje mnie świetlana postać Nazarejczyka”. Kiedy spytano go, czy uważa, że Jezus jest postacią historyczną, odpowiedział: „Ależ oczywiście! Nikt nie może czytać Ewangelii, nie odczuwając obecności Jezusa. Jego osobowość pulsuje w każdym słowie. Żaden mit nie jest tak wypełniony życiem”.
Najbardziej szczegółowe sprawozdanie z życia i działalności Jezusa zawierają księgi biblijne znane jako Ewangelie. Oprócz tego wzmianki o Jezusie pojawiają się w wielu wczesnych źródłach pozachrześcijańskich.
TACYT
(ok. 56-120 n.e.) Jest uważany za jednego z najwybitniejszych starożytnych historyków rzymskich. W swoich Rocznikach opisał dzieje cesarstwa rzymskiego od roku 14 do 68 n.e. Historyk ten zanotował, że po tym, jak w roku 64 w Rzymie wybuchł niszczycielski pożar, winę za to przypisywano cesarzowi Neronowi. Chcąc uciszyć pogłoski, Neron o podłożenie ognia oskarżył chrześcijan. Tacyt napisał o nich: „Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany został na śmierć przez prokuratora Poncjusza Pilatusa” (Roczniki, tłum. S. Hammer, t. I, księga XV, 44).
SWETONIUSZ
(ok. 69-po 122 n.e.) W dziele Żywoty Cezarów ten rzymski historyk zrelacjonował wydarzenia, które rozegrały się w okresie panowania pierwszych 11 cesarzy. W części poświęconej Klaudiuszowi opisał rozruchy wśród Żydów mieszkających w Rzymie wywołane najpewniej sporem dotyczącym Jezusa (Dzieje 18:2). Swetoniusz napisał o Klaudiuszu: „Żydów wypędził z Rzymu za to, że bezustannie wichrzyli, podżegani przez jakiegoś Chrestosa” (Żywoty Cezarów, tłum. J. Niemirska-Pliszczyńska, s. 222). Chociaż historyk ten błędnie uznał, że za rozruchy był odpowiedzialny Jezus, to jednak nie wątpił w jego istnienie.
PLINIUSZ MŁODSZY
(ok. 61-113 n.e.) Ten rzymski pisarz i namiestnik prowincji Bitynii (dzisiejsza Turcja) napisał do cesarza Trajana list o tym, jak traktuje mieszkających tam chrześcijan. Pliniusz oznajmił, że starał się zmusić ich do wyparcia się wiary, a jeśli odmawiali, karał ich śmiercią. Napisał: „Uznałem, że należy pozostawić na wolności takich, którzy (…) wzywali [pogańskich] bogów powtarzając za mną słowa formułki oraz kadzidłem i winem oddawali cześć Twemu wizerunkowi, (…) ponadto złorzeczyli Chrystusowi” (Antologia listu antycznego, tłum. J. Schnayder, s. 38).
JÓZEF FLAWIUSZ
(ok. 37-100 n.e.) Ten kapłan i historyk żydowski napisał, że mający duże wpływy polityczne arcykapłan Annasz „zwołał sanhedryn [najwyższy sąd żydowski] i stawił przed sądem Jakuba, brata Jezusa zwanego Chrystusem” (Dawne dzieje Izraela, tłum. J. Radożycki, księga dwudziesta, IX, 1).
TALMUD
Ten zbiór żydowskich pism rabinicznych, który powstał między III a VI wiekiem n.e., wskazuje, że nawet przeciwnicy Jezusa potwierdzali jego istnienie. Jeden z fragmentów mówi, że podczas „Pesach [Paschy] Jeszua [Jezus] Nazarejczyk został stracony”, co jest historycznie ścisłe (Talmud Babiloński, Sanhedrin 43a, Munich Codex). Gdzie indziej czytamy: „Obyśmy nie wydali syna ani ucznia, który ściągnie na siebie publiczną hańbę niczym Nazarejczyk” — określenie często używane w odniesieniu do Jezusa (Talmud Babiloński, Berachot 17b [przypis], Munich Codex).


sobota, 3 listopada 2018

Diwali- indyjskie święto świateł

Co roku na przełomie października i listopada w Indiach odbywa się Diwali (lub Dipawali, w Nepalu nazywane również Tihar czy Swanti). To najważniejsze hinduistyczne święto. Jest to święto ruchome, trwające pięć dni. Obchodzi się je w ciemnej połowie miesiąca aświna. Jego historia mówi o zwycięstwie dobra nad złem. W tym czasie wyznawcy proszą o powodzenie w życiu.
Najważniejsza z wielu tradycji tego święta wywodzi się z Ramajany – eposu o boskim królu Ramie, będącym wcieleniem boga Wisznu. Żył on kiedyś na wygnaniu z piękną Sitą, utożsamianą z boginią Lakszmi. W czasie jego nieobecności władca demonów, Rawana, porwał Sitę. Po wielu perypetiach i przy pomocy boga małp, Hanumana, udało się w końcu oswobodzić Sitę. Kiedy książę powraca z rodziną do swego królestwa w Ajodhji, lud oświetla mu drogę lampkami. W myśl tej historii Diwali jest świętem nowego początku, nadejścia hinduskiego Nowego Roku, zwycięstwa dobra nad złem i światła nad ciemnością.

Jest to jedno z najważniejszych tradycyjnych świąt obchodzonych w całych Indiach. Stanowi okazję do spotkania w gronie rodziny i przyjaciół, których obdarowuje się słodyczami. Sanskryckie słowo  Dīpāvalī oznacza rząd lamp i odnosi się do glinianych lampek oliwnych, które są zapalane przed każdym domem na powitanie Lakszmi, bogini szczęścia i dobrobytu. Lampki zwane diwa symbolizują zwycięstwo światła nad ciemnością, dobra nad złem. Innym symbolem tego święta są tzw. rangoli – geometryczne wzory, wykonane z ryżu, kolorowego proszku i piasku, w kształcie kwiatów, gałązek czy promieni. Dominują znaki Om i wyobrażenia Ganeśi – boga z głową słonia, najbardziej fetowanego bóstwa religii hinduistycznej. Oprawę święta wzbogacają sztuczne ognie i dekoracje kwiatowe. Diwali jest obchodzone z rozmachem, towarzyszą mu liczne imprezy kulturalne.



piątek, 2 listopada 2018

Zaduszki dniem wolnym od pracy?

Na fali dodawania kolejnych dni wolnych od pracy, tym razem padła propozycja Dnia Zadusznego. Oczywiście cała sprawa na razie dotyczy tylko Litwy, a nie kraju nad Wisłą. Chociaż patrząc na to, co się dzieje u nas, to nie należy się wcale zdziwić, jeżeli taka właśnie propozycja padnie za jakiś czas także w Polsce...

Od kilku lat na Litwie toczy się dyskusja o tym, czy 2 listopada, czyli Dzień Zaduszny, ma być dniem wolnym od pracy. Zapytaliśmy gości Festiwalu „MonoWschód” co sądzą na ten temat?


czwartek, 1 listopada 2018

Zabawa w cmentarz w przedszkolu

Oto kolejny już pomysł jedynie słusznej religii na katechizowanie kilkulatków. Tym razem dzieciarnia radośnie nawiedziła wcześniej przygotowane w sali makiety grobów...