Bez Dogmatów

Kościół Norwegii (norw. Den norske kirke) – Kościół protestancki tradycji ewangelicko-augsburskiej, narodowy kościół Norwegii. Kościół należy do Światowej Federacji Luterańskiej oraz Wspólnoty Porvoo, wspólnoty ambony i ołtarza dwunastu Kościołów anglikańskich i luterańskich. Zwierzchnikiem Kościoła Norwegii jest król Norwegii. W 2017 roku członkami Kościoła było 3 740 920 wiernych, co stanowiło 70,6% populacji kraju. Liczba osób uczęszczających na nabożeństwa znacznie spadła między 1850 a 1900 rokiem. Średnia frekwencja wynosi około 3%. W kościele pracuje ponad 1200 duchownych, z których około 25% stanowią kobiety, ordynowane na księży od 1961 r. W 2015 r. czworo z dwunastu biskupów kościoła było kobietami.

Kto jest większą "NOWINKĄ" w Kościele?  Katoliccy charyzmatycy to wierni wewnątrz Kościoła rzymskokatolickiego (głównie w ramach Odnowy w Duchu Świętym), którzy aktywnie doświadczają darów duchowych (charyzmatów), takich jak modlitwa językami, prorokowanie czy uzdrawianie. Ruch ten, zapoczątkowany około 1967 roku, kładzie nacisk na osobistą relację z Jezusem, uwielbienie i moc Ducha Świętego.  Kluczowe informacje o katolickich charyzmatykach: Charakter ruchu: Jest to prąd odnowy wewnątrz Kościoła katolickiego, a nie oddzielne wyznanie. CHARIS: Od 2019 roku, z inicjatywy papieża Franciszka, CHARIS (Catholic Charismatic Renewal International Service) jest służbą koordynującą te wspólnoty na całym świecie CHARIS Polska. Praktyki: Spotkania charyzmatyczne charakteryzują się żywiołowym uwielbieniem, modlitwą o wylanie Ducha Świętego, a także charyzmatami, czyli darami duchowymi opisanymi w Biblii. Cel: Edukowanie w wierze, pogłębianie relacji z Bogiem oraz ożywienie wiary poprzez ...

2 dni   · Światowid, Swaróg, Mokosz, Trzygłów – to tylko niektóre z całego panteonu potężnych bóstw religii słowiańskiej. Pytanie tylko, czy naprawdę Słowianie w nie wierzyli? Naukowcy mają coraz więcej wątpliwości. Początek lutego to czas Welesa, boga ciemności oraz bydła. Jak głoszą współcześni rodzimowiercy, w czasie tygodnia welesowego żercy, czyli kapłani, zakładali kożuchy na lewą stronę i chodzili po gospodarstwach, wygłaszając zaklęcia chroniące krowy i dobytek. Dziś rodzimowiercy noszą w tym czasie amulety z trójkątnym symbolem Welesa oraz jedzą kaszę obficie przyprawioną tłuszczem – tak ponoć robili nasi przodkowie, zanim zmuszono ich do przejścia na chrześcijaństwo. Ale czy te rytuały prasłowiańskie rzeczywiście mogły tak wyglądać 1000 lat temu? – Nie ma na to żadnych dowodów. Nie mamy pojęcia ani jak wyglądały, ani czy w ogóle istniały. Co więcej, z czasów wczesnych Słowian nie mamy też żadnych wzmianek o bogu Welesie pochodzących z naszego regionu Europy – mówi prof. P...